Kościół św. Barbary w Nowej Soli

Zwiedzony: 23 lutego 2009

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 2213 z 5.05.1976

Nowa Sól, PL
9°C
Scattered clouds
Kościół św. Barbary w Nowej Soli
luty 2009

Położenie:

Kościół św. Barbary w Nowej Soli – 

(niem. Neusalz an der Oder), 

przy ul. św. Barbary, w centrum miasta, 

w powiecie 

nowosolskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Kościół św. Barbary w Nowej Soli – jednonawowa świątynia, wybudowana w 1900 r. w stylu neogotyku angielskiego. Jest niewielkim kościołem pomocniczym znajdującym się przy parafii św. Antoniego.

Niegdyś nowosolscy wyznawcy Ewangelicko–Luterańskiego kościoła (potoczna nazwa „staroluteranie”) na nabożeństwa udawali się do Kożuchowa – miasta leżącego nieopodal Nowej Soli. Jednakże w 1900 r. rozpoczęto budowę niewielkiej świątyni staroluterańskiej na terenie Nowej Soli. Dawniej oddany wiernym wyznania luterańskiego, jako kościół odkupiciela, jednak świątynię tę po wojnie przejęli kapucyni, a na jej patronkę wybrali św. Barbarę. Po przebudowie miasta, oraz zmianie nazw ulic w 1991 r. ulicę, przy której znajduje się ten uroczy kościółek przemianowano na św. Barbary (do 1945 r. była to ulica Luterstrasse).

Budowany z żółtej cegły o wątku główkowym. Bogato zdobiona kruchta oraz gotycki szczyt z czterema niewielkimi wieżyczkami. W świątyni tej na całej długości boków odnajdujemy piękne pilastry. Fragmenty przedniej części kościoła, znajdujące się przy elemencie architektury zwanym „wimperga” o wątku wozówkowym sugerują jego dobudowę w okresach późniejszych niż te, którymi datuje się powstanie kościoła. Fragmenty „przypalonych” poniżej cegieł, podpowiadają nam iż mogły to być zniszczenia wojenne, czy też powstałe w czasie jakiegoś pożaru. Niestety żadne z dostępnych źródeł nie podaje jakichkolwiek wzmianek na ten temat.

Styl architektoniczny świątyni nawiązywał do czystego neogotyku angielskiego, dlatego dziś należy do zabytków kultury materialnej. Jest to kościół jednonawowy z cegły, budowany na planie prostokąta z zakrystią od północy i półkolistą absydą od wschodu. Wejście przypomina gotycki portal uskokowy. Szereg gotyckich okien zachowuje podobieństwo witraży. Jedynie witraż na ścianie ołtarzowej przybiera nieco inną formę kontynuacji – przedstawia postać Jezusa Odkupiciela.

Wnętrze świątyni charakteryzuje prostota. półkoliste prezbiterium oraz sklepienie kolebkowe sprawiają iż od wewnątrz kościół ten wydaje się optycznie większy.

Kościół ten jako świątynia pw. Odkupiciela otrzymał dość skromne wyposażenie – były nim m.in. organy na chórze. schody na chór – nie remontowane zapewne od początku istnienia tego obiektu – stare, drewniane – tzw. kręte z duszą.

Obiekt ten po 1945 r. nie był użytkowany, aż do czasu przejęcia go przez kapucynów, którzy też zajęli się jego remontem, oraz przystosowaniem do obrządku katolickiego. Dopiero wtedy świątynię konsekrowano pw. obecnej patronki.

Kościół remontowano ponownie w latach 80. XX w. oraz w przededniu obchodów Millenium Chrześcijaństwa.

na podstawie

Wikipedii

Opis powstał na podstawie:

Kościół św. Barbary w Nowej Soli
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Zamek Bobrzany

Pierwsze informacje o wsi pochodzą z początków XIV wieku. Źródła mówią o istnieniu tam siedziby rycerskiej, która nieużytkowana, popadła w końcu średniowiecza w ruinę. Początkowo Bobrzany połączone były z Chichami, a bezpośrednie sąsiedztwo z Janowcem spowodowało, że wybudowaną w latach 1544-1560 na fundamentach starszej wieży rezydencje, określano jako zamek w Chichach Górnych lub Janowcu.

Zamek w Miodnicy

Udokumentowana źródłowo w 1467 roku siedziba rycerska w Miodnicy, powstała nie­wątpliwie wcześniej. Z zachowanych reliktów można sądzić, że było to założenie obron­ne na planie nieregularnego wieloboku, otoczone murem i fosą, z piętrowym budynkiem mieszkalnym przy zachodnim boku. Mógł to być obiekt typu wieży mieszkalnej, najpew­niej częściowo drewniany. W 1. poł. XVI wieku, na miejscu zamku, wykorzystując część jego murów, Hans von Unruh, wzniósł dwór obronny, zachowany do dziś w przebudowa­nym kształcie. W XIX wieku przedłużone zostało skrzydło południowe, którego zewnętrz­nej stronie nadano walor fasady.

Pałac w Bogaczowie

Neobarokowy pałac w Bogaczowie jest dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony, nakryty dachem mansardowym, urozmaiconym „wolimi okami” (w partii korpusu oraz skrzydeł). Wbudowanie klatki schodowej pomiędzy skrzydła budynku, umiejscowionych po bokach fasady zatarło układ budynku na planie litery „U”, nadając mu rzut zbliżony do prostokąta, a skrzydłom wrażenie ryzalitów. Środkowa część fasady została zamknię­ta szczytem z frontonem zakończonym półkoliście.

Kościół w Stypułowie

Pierwsze wzmianki o kościele pojawiły się w 1379 r. Jego budowę przenieść można jednak na pocz. XIV w. Murowaną z kamienia i rudy darniowej świątynię wzniesiono w stylu gotyckim. Założony na rzucie wydłużonego prostokąta kościół od wschodu zamyka pięcioboczne prezbiterium. Do elewacji kościoła przylega wiele wzniesionych w XVI - XVII w. przybudówek - od północy zakrystia, kruchta i składzik, od północnego-wschodu zakończona trójbocznie kaplica.

Kościół Świętego Krzyża w Żaganiu

Według tradycyjnych przekazów po wylewie Bobru w 1332 roku, gdy na brzegu rzeki został znaleziony krzyż, księżna Matylda, małżonka Henryka IV zwanego Wiernym, na miejscu kaplicy ufundowała świątynię pod wezwaniem Krzyża Świętego.

Kościół w Mycielinie

Wczesnogotycki kościół w Mycielinie powstał w drugiej połowie XIII w. Około połowy XVI w przebudowany i rozbudowany o wieżę od strony zachodniej. Kruchta i mauzoleum powstały w XVII i XVIII wieku. Murowany z kamienia, jednonawowy z prostokątnym prezbiterium od wschodu z przylegającą do niego zakrystią od północy i kruchtą od południa. We nawie drewniany strop z XVI w., w prezbiterium sklepienie sieciowe z XVI w. Zachowały się trzy tryptyki późnogotyckie z XVI w., rzeźba Madonny (około 1420-30), krucyfiks (XVI w.) oraz renesansowe i barokowe płyty nagrobne.

Kościół w Mirocinie Górnym

Kościół powstał na przełomie XIII i XIV w. (tutejsza parafia jest wzmiankowana w 1352 roku). Budowla wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta, od wschodu zamkniętego trójbocznie. Na przełomie XV i XVI wieku dostawiono wieżę od zachodu, a od północy zakrystię i kaplicę. Wnętrza otrzymały zaś sklepienia. Całość otoczono murem kamiennym w którym umieszczono bramkę z ostrołukowym przejazdem. W XVIII wieku powstała kruchta od południa i został prawdopodobnie zainstalowany mechanizm zegara na wieży. Ostatni remont miał miejsce pod koniec XX wieku.

Zamek w Otyniu

Zamek w Otyniu powstał w formie gotyckiej prawdopodobnie na przełomie XIV i XV wieku. W wieku XVI dochodzi do pierwszej przebudowy w duchu renesansowym. Sto lat później czeska prowincja jezuitów przebudowuje go na klasztor, który funkcjonuje tu do 1776 roku.

Ruina kościoła w Podgórzycach

Ruina kościoła w Podgórzycach wzniesionego w XIII wieku z fundacji Henryka Brodatego i Jadwigi. Od czasu spalenia w okresie wojny 30-letniej pozostaje w ruinie, oczyszczonej i uporządkowanej w XIXw. W tym czasie wzniesiona została tez w południowo-zachodnim narożniku wnętrza ceglana przybudówka z drewnianą dzwonnicą w wyższej kondygnacji. Kościół zbudowany z kamienia polnego, salowy, z trójbocznym zamknięciem od wschodu. Od południa widoczne resztki kruchty.

Pałac w Wichowie Górnym

Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w roku 1290. Właścicielem miejscowości był wtedy Jacobus de Wichow = Jakub von Promnitz. Jego przodek brał udział w bitwie pod Legnicą w 1241 roku po stronie Henryka II Pobożnego. Wichów był gniazdem rodowym młodszej linii rodu von Promnitz. Starsza linia pochodząca z Lasocina wymarła w 1612 roku. Posiadali wieś do XVI wieku.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: