Pałac w Pomorsku

Zwiedzony: 6 stycznia 2021

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 3193 z 21.10.1982

Rate limit exceeded, please try again in few seconds.
palac-w-pomorsku
styczeń 2021

Położenie:

Pałac w Pomorsku – 

(niem. Pommerzig am Oder), 

w południowej części wsi, przy drodze do promu, 

w powiecie 

zielonogórskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Zespół pałacowy w Pomorsku (niem. Pommerzig) założony został w pobliżu kościoła w południowej części wsi. Przed głównym budynkiem rozplanowano dziedziniec. Pozo­stałe budynki, dawniej stanowiące kompozycyjne zamknięcie całości kompleksu od strony zachodniej, oddzielone są obecnie od pałacu współczesnym ogrodzeniem. W samym pała­cu znajduje się dzisiaj szkoła i biblioteka publiczna.

Najprawdopodobniej pierwsza siedziba dworska w Pomorsku powstała w czasach, gdy tu­tejszym majątkiem władała rodzina von Schmettow, po 1726 roku. Za takim datowaniem przemawia zachowana ikonografia – na jednej z pocztówek wyraźnie widać jeszcze późno­barokowy portal skrzydła południowego, jak też relikty starszych murów tkwiące w obec­nym obiekcie. Dzisiejszy wygląd pałac uzyskał w 1870 roku. Kolejna przebudowa, na prze­łomie XIX/XX wieku nie wpłynęła w istotny sposób na architekturę budowli.

Pałac w Pomorsku założony został na planie prostokąta, do którego krótszych boków do­budowano występujące przed lico korpusu głównego aneksy. Plan wzbogacają reprezenta­cyjne schody od frontu oraz ulokowana od strony parku drewniana weranda. Rozwinięcie planu uwidacznia się także w zróżnicowaniu bryły pałacu. Korpus główny jest dwukon­dygnacyjny z wysokim poddaszem, skrzydło południowe w części zachodniej – dwupię­trowe, we wschodniej – parterowe z tarasem, dodatkowo wzbogacone cylindryczną wieżą trzykondygnacyjną. Natomiast skrzydło północne ukształtowano jako parterowe z dachem płaskim w formie tarasu. Fasada budynku (elewacja zachodnia) także zakomponowana zo­stała skontrastowanymi elementami w układzie horyzontalnym i wertykalnym. Poziome­mu rytmowi uszeregowanych okien, linii cokołu oraz gzymsu kordonowego i wieńczące­go, towarzyszą akcenty pionowe wyrażające się w osiach otworów okiennych i zaakcento­waniu partii centralnej szczytem wchodzącym w przestrzeń połaci dachowej. Szczyt ten, o falującym obrysie, odwołuje się do rozwiązań barokowych. Natomiast wieżyczka skrzy­dła południowego jest wyraźnie ascetyczna w swoim wyrazie i nosi znamiona średnio­wiecznych wież obronnych. Taka wielowątkowość architektury oraz zróżnicowanie deta­lu stawia pałac w Pomorsku wyraźnie w nurcie historyzującej lub raczej eklektycznej archi­tektury XIX-wiecznej.

Po wojnie, w latach sześćdziesiątych gruntownie odremontowano częściowo zniszczony pałac i adaptowano na szkołę. Wówczas też zrezygnowano z odbudowy całości południo­wego skrzydła, a tym samym z odnowienia barokowego portalu, który usunięto. Zeszpeco­no też balustrady reprezentacyjnych schodów zewnętrznych obmurowując kamienne tral­ki. W 2001 roku ponownie przeprowadzono duży remont – głównie pierwszego piętra. Uporządkowano także teren wokół szkoły.

W latach ok. 1935-1944 mieścił się tu obóz RAD 29/43. Do 2019 r. w budynku funkcjonowało publiczne gimnazjum.

na podstawie

LWKZ

Opis powstał na podstawie:

Pomorsko - Pałac
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Pałac w Stypułowie

Pałac w Stypułowie Dolnym powstał w 1800 roku pod wpływem berlińsko-poczdamskich nurtów architektonicznych tamtych czasów opierających się na wzorcach klasyki antycznej. Wzniósł go jako swoją siedzibę Ernst von Knobelsdorff, którego rodzina rezydowała w Stypułowie od XV wieku.

Pałac w Jasieniu

Barokowy pałac byłych właścicieli miasta Jasień zbudowany został w 1780 r. Budynek wykonano z cegły na planie wydłużonego prostokąta. Frontowe wejście do budynku zdobi symetrycznie ułożona grupa broni wraz ze zbroją. Jest to dekoracyjny motyw, spotykany w rzeźbie architektonicznej, rozpowszechniony w epoce renesansu i baroku. Takie dekoracje świadczą o rycerskich tradycjach właścicieli pałacu.

Dwór w Lasocinie

Dwór w Lasocinie wzniesiony został przez Jana Rudolfa von Landskron w latach 1679–1689. Kolejnymi właścicielami majątku zostali von Globenowie. Potwierdza to dokument z 1713, w którym zapisano, że hrabia von Globen z Lasocina kupił od Gottloba von Unruh część Borowa. Rodzina von Globenów zrobiła pierwszą przebudowę dworu.

Kościół w Karczówce

Barokowy kościół Matki Boskiej Bolesnej wzniesiony w latach 1691 - 1698 na miejscu starszego. Jednonawowa budowla jest murowana z cegły i otynkowana z przylegającą od zachodu do prezbiterium zakrystią i od wschodu z kruchtą. Sklepienia kolebkowe z lunetami i faliste szczyty korpusu. Od zachodu kościół wieńczy wieżyczka z barokowym hełmem i latarnią.

Krzyż pokutny w Borowie Wielkim

Krzyż pokutny wmurowany w północną ścianę prezbiterium kościoła pw. św. Wawrzyńca, między zakrystią a nawą główną. Odkryty podczas prac remontowych 17 marca 2009 r

Krzyż kamienny w Dzietrzychowicach

Kamienny krzyż, stojący po prawej stronie wejścia na teren kościoła pw. św. Jana Chrzciciela. Jego wymiary to 105 x 60 x 20 cm. Wykonany ze zlepieńca. Jeszcze w 1937 roku wśród miejscowej ludności krążyła legenda o sołtysie Wittigu, który był bardzo grubiański i rządził twardą ręką. Dlatego po jego śmierci wieśniacy nie postawili mu pomnika na cmentarzu tylko przed wejściem na cmentarz. Przypuszczenie, że jest to tzw. krzyż pokutny również nie opiera się na żadnych dowodach lecz jest wynikiem nieuprawnionego założenia, że wszystkie kamienne monolitowe krzyże, nieznanego wieku i pochodzenia, są krzyżami pokutnymi.

Pałac w Żarach

Zamek w Żarach, który z założenia był budowlą obronną, pomimo rozbudowy w XVIII w. w stylu renesansowym, nie mógł już sprostać potrzebom swym właścicielom. Postanowili oni wybudować nową, odpowiadającą ich wymaganiom, rezydencję. Projektantem pałacu, który powstał w latach 1710-26 był Juliusz Simonetti. Powstała budowla na zrębie starszych gotyckich i renesansowych budynków w sąsiedztwie zamku i połączona z nim murowanym gankiem przerzuconym na wysokości drugiej kondygnacji.

Kościół w Starym Żaganiu

Kościół w Starym Żaganiu został wzniesiony w XII w. i otrzymał wezwanie św. Wincentego. Najstarsza wzmianka potwierdzająca istnienie świątyni dotyczy przekazania w 1284 r. wsi Stary Żagań razem z patronatem nad kościołem klasztorowi augustianów. Do żagańskiego opactwa należał do czasu sekularyzacji klasztoru w 1810 r. W l. 1596-1663 był nieużytkowany.

Ruina kościoła ewangelickiego w Niwiskach

Ruina kościoła ewangelickiego w Niwiskach to świątynia zbudowana jako budowla szachulcowa na planie krzyża greckiego z XVIII w. Nakryta dachem wielospadowym. Wnętrze obiegały empory. W XIX wieku została przebudowana w stylu klasycystycznym.

Pałac w Sobolicach

Założenie pałacowo - parkowo - folwarczne zajmuje wschodnią część wsi. W jego centrum znajduje się ruina, spalonego po 1945 roku, pałacu. Pałac z czterech stron otoczony był rozległym parkiem krajobrazowym. Przez środek założenia, z zachodu na wschód, wiodła droga prowadząca na folwark, która dzieliła park na dwie części. Zabudowania folwarczne, zlokalizowane po południowej i zachodniej stronie założenia, były oddzielone od pałacu rzędem drzew.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: