Zamek Hardenburg

Zwiedzone: 10 czerwca 2001

Zamek Hardenburg
czerwiec 2001

Położenie:

Zamek Hardenburg – 

na długiej na 200 m skale (200,4 m n.p.m.) ponad doliną rzeki Isenach, w zachodniej części miejscowości Hardenburg, części miasta Bad Dürkheim

, w powiecie 
Bad Dürkheim, 
w landzie Nadrenia–Palatynat, 
w Niemczech.

Opis:

Hardenburg położony na wschodniej krawędzi Lasu Palatyńskiego, ponad doliną rzeki Isenbach, kontrolował dostęp do równiny reńskiej.

Będący w ruinie zamek pozostaje największym zamkiem Pfalzu. Położony na 200 m. długiej skale zajmuję powierzchnie 180 x 90 m. Potężne wieże obronne, imponujący donżon mający mury grube na 7 m. i położenie na zboczu góry nie pozwoliły przez stulecia – do czasu Rewolucji Francuskiej – na zdobycie i zniszczenie zamku. Jedyna kapitulacja po oblężeniu jest wymieniana w 1512 r.

Zamek powstał najpóźniej w latach 1205–1214 zbudowany przez grafów z Leiningen. Zagarnęli oni bezprawnie ziemie należące do pobliskiego klasztoru Limburg. W 1237 przechodzi, poprzez jeden z podziałów spadku Leiningen, w posiadanie grafa Friedricha III. W 1317 r. w wyniku dalszych podziałów spadkowych przechodzi w posiadanie grafa Jofrieda z linii Leiningen–Hardenburg. Podczas sporu o spadek po jego śmierci w 1345 r. następuje rozłam na linię Leiningen–Rixingen. Po skazaniu na banicję grafa Emicha IX przez elektorów palatyńskich w 1512 r. musiał ród Leiningen czasowo oddać zamek (do 1519 r.)

Z końcem XV i na początku XVI w. zamek zostaje rozbudowany, jeszcze bardziej umocniony i przystosowany do obrony przed ogniem artyleryjskim. W czasie Wojny Trzydziestoletniej stanowił schronienie dla okolicznej ludności.

Od 1560 do 1725 zamek był główną rezydencją rodu Leiningen i został w tym czasie przebudowany na pałac. Łagodnie obeszła się z nim również Palatyńska Wojna Sukcesyjna (1688–97), położona na lewym brzegu Renu część Pfalzu spustoszona została przez wojska francuskiego króla Ludwika XIV, jednak Hardenburg był tylko krótko zajęty. Sto lat później w 1794 został podpalony w czasie Rewolucji Francuskiej, zniszczeniu uległo kosztowne wyposażenie wnętrz i popadł stopniowo w ruinę. Pozostałościami wspaniałych wnętrz są resztki klatek schodowych, okien i portali. Ogromna piwnica przesklepiona sklepieniem żebrowym powstała w 1509 r. została spalona i uległa zawaleniu.

Od 1820 roku obiekt będący własnością państwa jest dziedzictwem kulturalnym. Oprócz grudnia i każdego pierwszego dnia miesiąca, codziennie, obiekt może być zwiedzany bez przewodnika.

Rokrocznie późnym latem ruiny otwierają swoje bramy dla średniowiecznego jarmarku. Także okazjonalnie organizowane w starych murach koncerty muzyczne są bardzo nastrojowe.

Galeria:

Inne zabytki w landzie Nadrenia–Palatynat:

Komentarze:

Dodaj komentarz

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: