Zamek w Lubsku

Zwiedzony: 5 stycznia 2006

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 315 z 2.05.1961

Rate limit exceeded, please try again in few seconds.
Zamek w Lubsku
styczeń 2006

Położenie:

Zamek w Lubsku – 

(niem. Sommerfeld), 

na północny–zachód od rynku, 

w powiecie 

żarskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Zamek wraz z parkiem krajobrazowym położony jest w północno-zachodniej części stare­go miasta. Granicę wschodnią założenia wyznacza ulica Zamkowa, natomiast od zacho­du i północy, odnogi rzeki Lubszy. Główny wjazd do zamku, ulokowanego na niewielkim wzniesieniu, prowadzi od strony wschodniej przez przejazd w budynku bramnym. Założe­nie zamkowo-parkowe jest użytkowane przez Dom Pomocy Społecznej.

Historia zamku sięga średniowiecza, jednakże dokładny czas jego powstania nie jest znany. Wzniesiony został na miejscu istniejącego tu wcześniej grodu rycerskiego. Pierwsza udo­kumentowana wzmianka o rezydencji pochodzi z 1588 roku, kiedy wraz z miastem zo­stała własnością rodu von Kottwitz. Przypuszczalnie pod koniec XVI wieku wznieśli oni północną część zamku oraz budynek bramny z przejazdem, tworząc założenie utrzyma­ne w duchu śląskiego renesansu. W 1739 roku Fryderyk Zygmunt von Bredow, ówczesny właściciel związanych z zamkiem dóbr, dokonał barokowej przebudowy rezydencji. Prze­kształcono wówczas m.in. wieżę zamkową, której zwieńczenie w postaci ośmiobocznej la­tarni przetrwało do naszych czasów. Wtedy też założono park wokół rezydencji. Kolejna przebudowa obiektu, przeprowadzona na przełomie XIX i XX wieku zatarła częściowo jej cechy stylowe. Relikty średniowiecznego zamku widoczne są m.in. w przyziemiu wieży i fragmencie ściany zachodniej.

Zamek założony jest na planie litery „L”, z elewacją frontową zwróconą w kierunku wschodnim. Jego mury wzniesiono z kamienia i cegły tworząc bryłę o asymetrycznej kom­pozycji, złożoną z kilku połączonych ze sobą części. Dwa dwukondygnacyjne skrzydła na­kryte są dachami trójspadowymi. Między nimi usytuowana została trzykondygnacyjna wieża zwieńczona czterospadowym dachem z metalową, ażurową balustradą. Od północ­nego zachodu do zamku przylega wysoka wieża na rzucie prostokąta, zwieńczona hełmem z latarnią, stanowiąca wyraźną dominantę. Od strony zachodniej mieszczą się współcze­sne dobudówki. Bryłę zamku dodatkowo urozmaica ryzalit, zamknięty trójkątnym szczy­tem, mieszczący się w elewacji wschodniej skrzydła północnego. Wejście główne usytu­owane jest w zachodniej elewacji trójkondygnacyjnej wieży, poprzedzone jednobiegowymi schodami oraz podjazdem. Nad wejściem zachowała się tarcza herbowa. Elewacje tynko­wane, z prostokątnymi oknami ujętymi w opaski oraz profilowanymi gzymsami między­kondygnacyjnymi.

Po II wojnie światowej w zamku urządzono szpital wojsk radzieckich. W latach 1951-1955 mieścił się tutaj dom dziecka. W 1957 roku przeprowadzono remont kapitalny obiektu, a w 1976 roku pomalowano elewacje. W latach 90. ubiegłego stulecia zmieniono pokrycie dachowe na blachę miedzianą. Ponadto, na potrzeby Domu Pomocy Społecznej wykona­no m.in. podjazd dla niepełnosprawnych oraz dźwig windowy.

na podstawie

www.lwkz.pl

Opis powstał na podstawie:

Lubsko - Zamek
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Kościół w Dzietrzychowicach

Pierwszym dokumentem potwierdzającym istnienie kościoła jest poświadczenie wydane w 1326 r. przez Henryka żagańskiego o sprzedaży dzietrzychowskich dóbr razem z uposażeniem miejscowej świątyni rodzinie von Kelbichen. W piśmie z 1376 r. wzmiankowano tutejszego plebana.

Zamek w Sulechowie

Wzniesiony w 1 połowie XIV w. z inicjatywy książąt głogowskich, zapewne na miejscu grodu, został przekształcony podczas odbudowy po pożarze w 1557 r., a w początku XVIII w. powiększony o skrzydło południowe. W XIX–XX w. gotyckie budynki, z wyjątkiem wieży, zostały wyburzone.

Dwór w Mirocinie Średnim

Dwór w Mirocinie Średnim wzniesiony został prawdopodobnie w połowie XVII w., z inicjatywy ówczesnych właścicieli majątku – rodziny von Dyherrn. Otoczony fosą dwór na wzniesieniu był prawdopodobnie rozbudowany ze starszej siedziby, być może wieży mieszkalnej. Wkrótce po przebudowie dwór stracił na znaczeniu stając się mieszkaniem zarządcy, bądź dorosłych synów właściciela.

Kościół w Miłakowie

Pierwotna budowla nie jest niestety znana. Obecny kościół zastąpił zapewne budynek drewniany w XVI w. Wzniesiono go z cegły i kamienia. Kościół składa się z nawy głównej do której od wschodu dobudowano prezbiterium, od zachodu wieżę, od południa kruchtę, a od północy zakrystię. Wszystkie pomieszczenia oprócz zakrystii nakryte są sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. Wieża u podstawy czworokątna z cylindryczna klatką schodową od południa, w górnej części przechodzi w ośmiobok przykryty dachem w którego wystaje murowana latarnia przekryta takim samym dachem.

Ruina kościoła w Podgórzycach

Ruina kościoła w Podgórzycach wzniesionego w XIII wieku z fundacji Henryka Brodatego i Jadwigi. Od czasu spalenia w okresie wojny 30-letniej pozostaje w ruinie, oczyszczonej i uporządkowanej w XIXw. W tym czasie wzniesiona została tez w południowo-zachodnim narożniku wnętrza ceglana przybudówka z drewnianą dzwonnicą w wyższej kondygnacji. Kościół zbudowany z kamienia polnego, salowy, z trójbocznym zamknięciem od wschodu. Od południa widoczne resztki kruchty.

Pałac w Zatoniu

Pałac w Zatoniu - wybudowany w 1689 r. przez ówczesnego właściciela dóbr zatońskich Balthazara von Unruh w formie barokowego dworu. W roku 1842 przebudowany w formie klasycystycznej. Wg najnowszych ustaleń autorem projektu przebudowy dworu był W. Gurlt, książęcy urzędnik ds. budowlanych z Otynia. W tym samym roku zaczęto także przekształcać park wokół pałacu wg projektu Piotra Lenné.

Kościół w Gościeszowicach

Kościół w Gościeszowicach, pw. św. Katarzyny, murowany z kamienia polnego, cegły i rudy darniowej, zbudowany został w II połowie XIII wieku. W następnych wie­kach był wielokrotnie remontowany i przekształcany. We wnętrzu gościszowskiego kościoła znajduje się gotycki ołtarz w formie pen­tap­ty­ku, z 1505 roku, zbudowany w warsztacie Mistrza z Gościeszowic.

Pałac w Jasieniu

Barokowy pałac byłych właścicieli miasta Jasień zbudowany został w 1780 r. Budynek wykonano z cegły na planie wydłużonego prostokąta. Frontowe wejście do budynku zdobi symetrycznie ułożona grupa broni wraz ze zbroją. Jest to dekoracyjny motyw, spotykany w rzeźbie architektonicznej, rozpowszechniony w epoce renesansu i baroku. Takie dekoracje świadczą o rycerskich tradycjach właścicieli pałacu.

Most podnoszony w Nowej Soli

Most nad kanałem portowym w Nowej Soli usytuowany w ciągu Alei Wolności oraz koło ulicy Portowej, jest unikatowym w skali Polski i Europy mostem ruchomym z podnoszonym przęsłem. Pierwsze informacje na temat mostu portowego w Nowej Soli pojawiły się krótko po lokacji miasta w 1743 roku. W miejscu obecnego mostu znajdował się drewniany most o długości około 90 metrów, prowadzący na dawną wyspę, tzw. Mały Lasek. Dzięki poszerzeniu kanału portowego oraz szybkiemu rozwojowi portu rzecznego most został przebudowany na początku XIX.

Krzyż kamienny w Mirocinie Dolnym

Krzyż kamienny, wzniesiony około XIV wieku, znajdujący się w lesie między Mirocinem Dolnym, a Kożuchowem, o wymiarach 138 x 68 x 22/34 cm. Wykonany ze zlepieńca. Nie jest znana data ani powód powstania tego krzyża. Możliwe, że pochodzi on z późnego średniowiecza. Jest to jednak hipoteza nie poparta żadnymi dowodami. Datowanie utrudnia również bardzo prosta forma krzyża, nieposiadającego cech stylowych, pozwalających na przybliżone datowanie metodą analizy porównawczej. Przypuszczenie, że jest to tzw. krzyż pokutny

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: