Klasztor Limburg

Zwiedzony: 18 sierpnia 2002

Bad Dürkheim, DE
-1°C
Overcast clouds
Klasztor Limburg
sierpień 2002

Położenie:

Klasztor Limburg – 

na wzgórzu Limburgberg (260,5 m n.p.m.) na zachód od miasta Bad Dürkheim, 

w powiecie 

Bad Dürkheim, 

w landzie Nadrenia–Palatynat, 

w Niemczech.

Opis:

Klasztor Limburg – dawny klasztor zbudowany w stylu romańskim prawdopodobnie w IX wieku w pobliżu miasta Bad Dürkheim na obrzeżu Lasu Palatynackiego, w Nadrenii-Palatynacie w Niemczech. Wcześniej znany jako opactwo „Pod Świętym Krzyżem” niem. „Zum heilgen Kreuz”.

Romański styl kompleksu jest już tylko ruiną. To jeden z największych i najważniejszych zabytków wczesnej architektury.

Ruina klasztoru Limburg położona jest w parku krajobrazowym Las Palatyński (niem. Pfälzerwald), na zachód od Bad Dürkheim, wysoko nad południowym brzegiem rzeki Isenach, lewobrzeżnego dopływu Renu. Założenie klasztorne rozciąga się na północny-wschód od szczytu góry Limburgberg (260,5 m n.p.m.) na wysokości od 245 do 250 m n.p.m. Na terenie klasztoru w 1989 roku założono rezerwat przyrody Haardtrand – Am Limburgberg, który rozciąga się również poza obszar klasztoru i zajmuje powierzchnię 12 ha.

Sam klasztor zbudowano na miejscu starszego Castellum, czyli zamku Limburg z IX wieku. Sam zamek stał zresztą na miejscu jeszcze wcześniejszego założenia obronnego Celtów. Zresztą, „zamek” to może nawet zbyt duże słowo. Składał się z kilku budynków i podwójnego muru z niewyszukaną bramą. Jego pewna rekonstrukcja jest jednak niemożliwa i opiera się na domysłach.

Od roku 1024 zamek był sukcesywnie przekształcany w klasztor, który w 1035 został konsekrowany z pełną pompą, w obecności samego cesarza Konrada II.

Legenda mówi o dwóch kamieniach węgielnych dla dwóch różnych budynków, które to miały zostać wmurowane przez cesarza jednego dnia, 12.07.1030 roku. Ba, legenda mówi nawet o której to godzinie miało by zostać zrobione – o 7 rano dla opactwa oraz o 1 po południu dla kościoła. Historyczna prawda jest inna – Konrad II w tym czasie wojował z Węgrami i nie było go w kraju. Inna wersja legendy mówi nawet o trzech kamieniach (a co tam, po co się ograniczać) i 13 lipca jako dniu murowania, lecz nie jest już tak dokładna i nie precyzuje, w jakiej godzinie cesarz machał kielnią i nad jakim budynkiem.

Około 1050 roku klasztor osiągnął swój maksymalny rozkwit. Oprócz bazyliki, której ruiny można podziwiać do dziś, składały się nań liczne budynki mieszkalne dla zakonników oraz o przeznaczeniu gospodarczym, tworząc tzw. dolny klasztor.

O dobrych stosunkach zakonników z władzą świadczy fakt, że w latach 1034-1065 przechowywano w nim regalia cesarskie. W roku 1038 zmarła we Włoszech, prawdopodobnie na malarię, królowa duńska Gunhild, żona cesarza Henryka III. Jej ciało, po przetransportowaniu przez Alpy spoczęło w nawie głównej bazyliki, gdzie znajduje się do dziś.

W roku 1038 w klasztorze limburskim miał miejsce tzw. „strasburski synod adwentowy”. Otóż, nie było wówczas wyznaczonego jednolitego początku adwentu ani liczby dni jego trwania i w różnych krajach wypadało to odmiennie. W efekcie, cesarz, podróżując z Francji do Niemiec, pierwszą niedzielę adwentu obchodził w Strasburgu. Tydzień później zawitał do Limburga, gdzie… ponownie musiał obchodzić pierwszą niedzielę adwentu. Toż to skandal! Trzeba natychmiast z tym skończyć! Wobec tego zwołano synod, który ujednolicił terminy adwentu we wszystkich krajach katolickich. Jest to jeden z nielicznych przypadków zwołania synodu na wniosek władzy świeckiej.

Dobre stosunki z władzą świecką procentowały benedyktynom licznymi przywilejami.

W 1042 roku zmieniono wezwanie kościoła na „św. Krzyża”. Uszyto nawet stosowną chorągiew. Jednak dwa lata wcześniej konsekrowano już kościół pod wezwaniem „świętego Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty”. Sprawa ostatecznie załatwiona została w 1047, gdy z niedalekich Włoch przesłano dzięki cesarzowi Henrykowi III, kawałek krzyża jako relikwię.

Klasztor musiał sam zadbać o swoje bezpieczeństwo. W tym też celu zbudowana została wieża, przekształcona później w zamek Frankenstein. Zakonnicy szukali stronników. Od 1206 roku weszli w sojusz z hrabiami Leiningen. Ci zaś szybko wybudowali sobie nielegalnie olbrzymi zamek Hardenburg. Dwa kilometry w linii prostej od klasztoru powstała jedna z największych fortec w regionie! Zakonnikom nie pozostało nic innego, jak uznać stan faktyczny i podpisać kontrakt z hrabiami z Hardenburga w 1249 roku. od tego czasu stosunki między klasztorem a zamkiem wydają się być w najlepszym porządku.

Jednak po latach tłustych muszą w końcu kiedyś nadejść i chude. Dobra passa skończyła się w roku 1504, podczas wojny o sukcesję – jeden z wielu przykładów z historii, gdy lokalny spór zmienia się w wielką wojnę. Poszło o niedoszłe zaślubiny a dawni sojusznicy stanęli po przeciwnych stronach. 30 sierpnia, siejący w okolicy terror żołnierze Leningenów w akcie zemsty podpalili klasztor. Pożar, według relacji miejscowych, szalał 12 dni.

Odbudowa klasztoru rozpoczęła się w 1515 roku. Odbudowano chór, budynek konwentu i letni refektarz. Gdy już wydawało się, że wszystko jest na najlepszej drodze, na zakonników spadł nowy cios. Reformacja. W 1546 roku Fryderyk III wydał zakonnikom nową doktrynę. Ci jej nie przyjęli. Wobec tego dostali zakaz przyjmowania do zakonu nowicjuszy. W ten sposób klasztor w niedługim czasie zakończył swoją działalność. W czasach napoleońskich opuszczone mury posłużyły jako „podręczny skład materiałów budowlanych” i sukcesywnie ulegały rozbiórce. Zniknęły mniejsze zabudowania, dwie z trzech wież kościoła oraz spora część jego murów. Wyburzanie powstrzymano w 1843 roku a od 1971 roku prowadzone są tu prace konserwatorskie.

na podstawie

Rumble Garage

Opis powstał na podstawie:

Wogezy Północne
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w landzie Nadrenia–Palatynat:

Krzyż kamienny w Hanhofen

Krzyż pokutny w Hanhofen położony przy drodze K 26. Wykonany z piaskowca o wymiarach 60 x 55 x 18 cm. Według tradycji leżą tutaj żołnierze polegli w czasie bitwy z 15 listopada 1703 roku w Speyerbach pochowani przez okolicznych chłopów w kilku zbiorowych mogiłach. Wcześniej w rejonie Speyer, Dudenhofen, Hanhofen, Harthausen, Schwegenheim istniało więcej krzyży, które związane były z bitwą pod Spayerbach.

Zamek Kropsburg

Zamek Kropsburg leży na wzgórzu obsadzonym winnica, do którego przylega las kasztanowców. Dotrzeć można tu pieszo od strony malowniczej wsi Sankt Martin lub też dojechać od strony Edenkoben. Swój początek zamek ma w XIII w. kiedy to kolegium kanonickie ze Speyer wybudowało zamek lenny.

Kościół w Aschbacherhof

Kościół w Niemczech, w miejscowości Aschbacherhof, w landzie Nadrenia-Palatynat.

Zamek Berwartstein

Zamek Berwartstein jest jednym z nielicznych zamków, które zostały ponownie odbudowane i zamieszkałe. Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z roku 1152, kiedy książę Fryderyk I Barbarossa przekazał posiadłość biskupowi ze Speyer - Georg'owi. Następni właściciele rodzina von Berwartstein trudnili się rozbojem, w wyniku czego w roku 1314 zamek został zajęty przez wojska ze Straßburga i Hagenau. Następnie w roku 1347 zamek przeszedł w posiadanie klasztoru benedyktynów z Weißenburg.

Zamek Erfenstein

W trzeciej kwarcie XII wieku hrabiowie z Leiningen budują zamek Erfenstein zabezpieczając drogę wzdłuż górnego biegu rzeki Speyerbach naprzeciw zamku Spangenberg chroniącego część rejonu biskupstwa ze Speyer. "Ritter von Erffenstein" wymienieni zostali po raz pierwszy w 1272 roku, wymarli w 1475 roku.

Zamek Altleiningen

Podczas gdy gmina Altleiningen rozciąga się w dolinie wzdłuż rzeczki Eckbachs na wysokość 300 m n.p.m., zamek został wybudowany na wierzchołku wysokiej na 400 m góry, która wznosi się nad lewym brzegu Eckbach. Nazwa powstała – tak jak położonego pięć kilometrów na północny-wschód siostrzanego zamku Neuleiningen – od frankońskiego rodu szlacheckiego Leininger, do których wówczas należał kraj Leininger.

Zamek Schlosseck

Zamek Schlosseck zbudowany został w IX/X w. i w XIII w. został rozbudowany. Badania archeologiczne wykazały że w XIII w. zamek padł ofiarą pożaru, ale w XIV w. był jeszcze zamieszkały. Jego pierwotna nazwa jak i data jego ostatecznego zniszczenia nie są znane.

Zamek Beilstein

Zamek Beilstein po raz pierwszy był wzmiankowany w dokumentach z 1234 roku, kiedy to król Heinrich VII wyraźnie zezwolił na odbudowę "castrum Bylenstein". Poprzedni zamek mógł być wzniesiony w połowie XII w. przez księcia Friedricha II von Schwaben. Ponadto od 1185 roku istniał ród ministeriałów nazywających się tak samo jak ta twierdza.

Zamek Neukastel

Zamek Neukastel, wybudowany przypuszczalnie przez dynastię salicką, jest wzmiankowany w 1123 roku wraz z Heinrichem von Neukastel. po umieszczeniu królewskich klejnotów na sąsiednim zamku Trifels przez króla Konrada IV w 1246 r. zamek zostaje oddany przez Isengard, żonę królewskiego stolnika Philippa I von Falkenstein. Od tego czasu jest on zamkiem królewskim służącym do ochrony zamku Trifels.

Zamek Battenburg

Prawdopodobnie zamek został wzniesiony przez grafa Friedrich III von Leiningen († 1287). Do zburzenia w czasie palatyńskiej wojny sukcesyjnej w 1689 roku zamek był w posiadaniu panów von Leininger, do których należał wówczas kraj Leininger. Wspólnie z położonym 1400 m na północ zamkiem Neuleiningen kontrolował wejście do doliny Eckbach. 5 km na południowy zachód w górę strumienia położony jest rodowy zamek panów von Leiningen - Altleiningen.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: