Dwór w Kamionce

Zwiedzony: 15 kwietnia 2018

Obiekt zabytkowy

nr rej.: L-345/A z 30.09.2009

,
0°C
Dwór w Kamionce
kwiecień 2018

Położenie:

Dwór w Kamionce – 

(niem. Steinborn), 

w centrum wsi, 

w powiecie 

zielonogórskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Z 1263 roku pochodzi najstarsza nazwa de Steinburn, a w 1265 roku Stinborn. W tym czasie wzmiankowano też komesa Henryka z Kamionki. Rycerz Jeschko de Siemliunm występował jako świadek, a następnie dziedzic wsi w latach 1292-1306. Tenże Jeschko i Henryk de Steinburn w 1295 roku posiadali we wsi allodium (własność dziedziczną). Zachowała się w źródłach z lat 1330 i 1375 wzmianka o dwóch członkach rodziny Steynborn, a później właścicielem Kamionki była rodzina von Kottwitz z Broniszowa. Rodzina ta po 1865 roku sprzedała ją Hansowi Christophowi von Berge z Niwisk. Majątek przeszedł w ręce rodziny von Schweinit w 1742 roku po bezpotomnej śmierci ostatniego z rodu, a około 1844 roku barona von Tschammer-Quarnitza z Broniszowa. Później wielokrotnie zmieniali się właściciele i dzierżawcy kamionkowskiego majątku, a ostatnim z niemieckich właścicieli był Max Wehner.

Dwór, który uważa się za najstarszą część zespołu, zbudowaną w drugiej połowie lub pod koniec XVII wieku prawdopodobnie przez Hansa Christopha von Berge z Niwisk. Został wzniesiony na miejscu starszej, być może średniowiecznej siedziby szlacheckiej, której relikty widnieją jeszcze w części podziemnej. Gruntownej przebudowy obiektu dokonano około połowy XIX wieku. Późnoklasycystyczny dwór, który zachował się do dziś zbudowano z kamienia i cegły na planie prostokąta i nakryto niskim, czterospadowym dachem. W elewacji południowej – frontowej znajduje się wejście główne. Bardzo skromna jest dekoracja architektoniczna elewacji w formie parapetów, naczółków nadokiennych, a także fragmentarycznie zachowanego gzymsu międzykondygnacyjnego. Wewnątrz dworu zachowały się sklepienia kolebkowo-krzyżowe.

Obecnie budynek jest opuszczony.

na podstawie

Wikipedii

Opis powstał na podstawie:

Kamionka (województwo lubuskie)
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Dawny kościół ewangelicki w Stypułowie

Po pożarze wieży kościoła parafialnego w 1918 r., kiedy stopiły się zabytkowe dzwony, wieś przez kilkanaście lat pozbawiona była dzwonów. Wprawdzie w 1930 r. odbudowano wieżę kościoła, jednak na zakup nowych dzwonów zabrakło środków, głównie ze względu na niewielką liczbę katolików. Z inicjatywą wzniesienia swojej dzwonnicy wystąpili natomiast ewangelicy. W 1933 r. przy drodze do Kożuchowa wzniesiono dzwonnicę. Trójkondygnacyjną wieżę o wysokości 22 m, zwieńczono dachem namiotowym i krzyżem wykonanym z pozłacanej miedzi. Na wieży zamontowano trzy dzwony ufundowane przez Ide Brunzel.

Kościół św. Barbary w Nowej Soli

Kościół pw. św. Barbary w Nowej Soli – jednonawowa świątynia, wybudowana w 1900 r. w stylu neogotyku angielskiego. Niegdyś nowosolscy wyznawcy ewangelicko-luterańskiego kościoła (potoczna nazwa "staroluteranie") na nabożeństwa udawali się do Kożuchowa. Jednakże w 1900 r. rozpoczęto budowę niewielkiej świątyni staroluterańskiej na terenie Nowej Soli. Dawniej oddany wiernym wyznania luterańskiego, jako kościół odkupiciela, jednak świątynię tę po wojnie przejęli kapucyni, a na jej patronkę wybrali św. Barbarę. Po przebudowie miasta, oraz zmianie nazw ulic w 1991 r. ulicę, przy której znajduje się ten uroczy kościółek przemianowano na św. Barbary (do 1945 r. była to ulica Luterstrasse).

Pałac w Suchej Dolnej

Pałac zbudowany w 1681 roku przez pierwszego właściciela wsi z rodu von Eckartsberg. Zbudowany na planie prostokąta, podpiwniczony, w wiekach XVIII i XIX przebudowany i powiększony. Część pomieszczeń ma sklepienia kolebkowe i kolebkowo–krzyżowe, część sal posiada resztki sztukaterii i resztki fresków.

Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Zielonej Górze

Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Zielonej Górze został zbudowany w latach 1746-1748 na planie krzyża. Dawny zbór protestancki Ogród Chrystusowy. Wzniesiony w stylu szachulcowym. Przed każdą Mszą Świętą odsłaniany jest obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, zupełnie jak w sanktuarium na Jasnej Górze. Jeden z najstarszych kościołów Zielonej Góry.

Zamek w Łagowie

Zamek na przesmyku jezior Łagowskiego i Ciecz zbudowany został w stylu gotyckim w XIV w. przez rycerski zakon joanitów, którzy mieli tu swą komandorie. Do roku 1810 był siedzibą zakonu, a następnie przeszedł w ręce prywatne. Przebudowany częściowo w XVII w. w stylu barokowym. Odremontowany w latach 1964 - 70.

Dzwonnica w Wichowie

Wolnostojąca dzwonnica w Wichowie stoi na skrzyżowaniu z drogą prowadzącą do Kożuchowa. Powstała na przełomie XIX i XX wieku. Zbudowana na planie kwadratu, w dolnej części murowana z kamienia z ceglanymi narożnikami, w górnej tylko z cegły. Przekryta dachem namiotowym. Pod dachem z każdej strony umieszczono zegary, poniżej których znajdują się po dwa pełnołukowe okna i jeszcze niżej okna okrągłe.

Dawny kościół ewangelicki w Kożuchowie

W latach 1709-1710 wzniesiono poza murami miasta kościół ewangelicki (jeden z sześciu Kościołów Łaski na terenie Dolnego Śląska), który jednak zgodnie z założeniami (jak wszystkie inne kościoły protestanckie) nie posiadał wieży. Wieżę (zachowana do dzisiaj) zbudowano dopiero w 1826 roku. Wysoki koszt prawa do postawienia kościoła (95 tys. guldenów) spowodował, że nie mogła powstać budowla murowana. Pierwotnie był więc to budynek typu szachulcowego na planie krzyża greckiego, który dopiero w latach 1831 i 1857-1859 przemurowano.

Kościół w Nowym Miasteczku

Powstanie kościoła związane jest z lokacja miasta, jaka nastąpiła pod koniec XIII wieku obok osady targowej w Gołaszynie (zwanym wówczas Linda). Prawdopodobnie na początku była to budowla drewniana, przebudowana w XIV wieku na murowaną. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1305 roku. W XV wieku nawę i prezbiterium nakryto sklepieniami, a od południa powstała empora. W XVI wieku od południa powstała nowa nawa z cylindryczną klatką schodową. Wieżę w tym czasie zwieńczono renesansową attyką. Od 1540 roku do 1652 roku kościół znajdował się w rękach protestantów.

Oranżeria w Zatoniu

Po śmierci księżnej Doroty w 1862 roku właścicielem pałacu został jej młodszy syn, Aleksander Edmund markiz de Talleyrand-Périgord. Z jego inicjatywy na początku lat siedemdziesiątych XIX wieku pałac wraz z przyległą oranżerią zostały przebudowane według projektu A. Jaekela.

Kościół w Stypułowie

Pierwsze wzmianki o kościele pojawiły się w 1379 r. Jego budowę przenieść można jednak na pocz. XIV w. Murowaną z kamienia i rudy darniowej świątynię wzniesiono w stylu gotyckim. Założony na rzucie wydłużonego prostokąta kościół od wschodu zamyka pięcioboczne prezbiterium. Do elewacji kościoła przylega wiele wzniesionych w XVI - XVII w. przybudówek - od północy zakrystia, kruchta i składzik, od północnego-wschodu zakończona trójbocznie kaplica.

Komentarze:

2 odpowiedzi

  1. Prawdopodobnie jest to rodzinny dworek mojej rodziny, jestem zdziwiony że urzędowali tam ludzie o takich nazwiskach- może jest to prawda albo może też nie nic nigdy nie wiadomo do końca jeśli chodzi o historię ;). Mam na nazwisko Kamiński, właśnie od nazwy- Kamionka, moi szlacheccy przodkowie tam mieszkali i biesiadowali, szkoda że nie ma więcej informacji bo samo mało wiem, mam własny herb rodzinny jak i informacje od mojej babci, że w szkole która się tam znajduje, w ścianie zabetonowana jest rodzinna szabla Kamińskich.
    Ciekawe czy ktoś mi odpowie, pozdrawiam.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: