Dwór w Kożuchowie

Dwór w Podbrzeziu Dolnym (Niedersiegersdorf)

Zwiedzony: 2 kwietnia 2018

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 94 z 16.04.1958

Kożuchów, PL
9°C
Scattered clouds
Dwór w Kożuchowie
kwiecień 2018

Położenie:

Dwór w Kożuchowie – 

(niem. Freystadt), 

dawniej w Podbrzeziu Dolnym (niem. Niedersiegersdorf)

w powiecie 

nowosolskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Założenie podworskie usytuowane jest na północno–wschodnim obrzeżu miasta, po zachodniej stronie ul. Garbarskiej, pod nr 39. Dawniej teren ten znajdował się poza obrębem administracyjnym Kożuchowa i należał do wsi Podbrzezie Dolne. Dwór ustawiony jest szczytem do wspomnianej wyżej ulicy. Budynek oddzielony jest od drogi ogrodzeniem z murowaną bramą wjazdową i furtką. Od południa i zachodu do dworu przylega częściowo zabudowane podwórze gospodarcze, a od północy ogród. Obecnie budynek jest nieużytkowany i należy do osoby prywatnej.

Dwór w Kożuchowie wzniesiony został prawdopodobnie ok. 1615 roku. Obecna jego forma nawiązuje do stylu klasycystycznego. Budowla rozplanowana jest na rzucie wydłużonego prostokąta z przybudówką od strony zachodniej. Fasada zwrócona jest w kierunku północnym. Dwukondygnacyjna bryła częściowo jest podpiwniczona, przekrywa ją dwuspadowy, mansardowy dach z lukarnami. Od zachodniej strony przylega do niej dwukondygnacyjna dobudówka nakryta dachem pulpitowym, mieszcząca boczną klatkę schodową. Elewacja frontowa jedenastoosiowa zaakcentowana jest w centralnej części sześcioosiową wystawką, zamkniętą trójkątnym szczytem, przekrytą dwuspadowym dachem. W piątej osi od wschodu umieszczone jest główne wejście. Elewacje podzielone są horyzontalnie przez profilowany gzyms wieńczący oraz nadokienny w wystawkach. Otwór drzwiowy zamknięty koszowo, ujęty jest gładką opaską z naczółkiem. Otwory okienne zamknięte prosto, na wysokości piętra obwiedzione analogicznym detalem jak drzwi, a w wystawkach gładką listwą. Pozostałe elewacje pod względem podziałów i dekoracji opracowane zostały analogicznie.

Rodzina Schwerdtfeger była ostatnimi właścicielami dworu od 1815 r. do zakończenia wojny. W tym czasie dwór przebudowano dwukrotnie. Pierwsza przebudowa nastąpiła przed 1874 r. Wzniesiono wtedy od zachodu trzykondygnacyjną przybudówkę z surowej cegły, zakończoną krenelażem. Druga przebudowa nastąpiła w 1912 r. po pożarze dachu. Wówczas to przybudówkę częściowo rozebrano i nad całością wybudowano dodatkową kondygnację, ukrytą częściowo w mansardowym dachu.

na podstawie

lwkz.p

Opis powstał na podstawie:

Kożuchów - Dwór
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Bazylika mniejsza w Rokitnie

Pierwszy drewniany kościółek powstał w 1333 r., założony przez biskupa poznańskiego Jana Doliwę. W roku 1661 stał się własnością cystersów z Bledzewa. Słynący z cudów obraz Matki Boskiej przeniesiono z opactwa bledzewskiego w 1669 r. Pierwszą budowę nowego kościoła rozpoczęto z początkiem XVIII w., nie została jednak dokończona. W 1746 r. budowlę rozebrano i zaczęto wznosić obecną świątynię. Ukończono ją w 1756 r. Powstała budowla na planie prostokąta, trójnawowa, z prezbiterium od północy.

Ruina kościoła w Zatoniu

Ruina kościoła w Zatoniu z XIII w. Zbudowany z kamienia polnego i rudy darniowej (charakterystyczne brunatne elementy muru). W XVI w. przejęli go protestanci. Po kontrreformacji z powrotem przejęty przez katolików.

Kościół parafialny w Lubięcinie

W 1742 r. właściciele majątków ziemskich Lubięcina i Chełmka (rodziny von Kottwitz i Zedlitz) wydali akt fundacyjny budowy świątyń dla miejscowych protestantów. Budowę kościoła ukończono w 1747 r. Założony na planie wydłużonego ośmioboku z ryzalitami od północy, południa i zachodu otrzymał konstrukcję szachulcową Od wschodu do kościoła dostawiono zakrystię.

Zamek Bobrzany

Pierwsze informacje o wsi pochodzą z początków XIV wieku. Źródła mówią o istnieniu tam siedziby rycerskiej, która nieużytkowana, popadła w końcu średniowiecza w ruinę. Początkowo Bobrzany połączone były z Chichami, a bezpośrednie sąsiedztwo z Janowcem spowodowało, że wybudowaną w latach 1544-1560 na fundamentach starszej wieży rezydencje, określano jako zamek w Chichach Górnych lub Janowcu.

Kościół w Borowinie

Kościół w Borowinie – jednonawowa budowla z kamienia polnego i cegły została wzniesiona u schyłku XIII w. w stylu wczesnogotyckim. Otacza go mur z tej samej epoki, w którym znajduje się barokowa brama z XVI w. Po raz pierwszy został przebudowany w końcu XIV wieku. Kościół przez jakiś czas należał do gminy ewangelickiej, ale w 1654 roku został przejęty ponownie przez katolików. Po pożarze z XIX wieku pozostawał jako ruina, w latach 1975-1978 odbudowany staraniem parafii.

Zamek w Letnicy

W Letnicy istniał prawdopodobnie już w XIII wieku zameczek drewniano-ziemny. W początkach XIV wieku należał do komesa Mlodote. Niedługo potem w jego miejscu wzniesiono kamienną wieżę mieszkalną. Miała ona wymiary 7x11 metrów i została otoczona fosą. Wieża została zniszczona w czasie wojny trzydziestoletniej, a po pożarze z 1642 roku nie została już odbudowana. Resztki murów znajdują się na południe od kościoła parafialnego.

Dwór w Mirocinie Górnym

Barokowy dwór w Mirocinie Górnym wzniesiono pod koniec XVII wieku z inicjatywy ówczesnego właściciela Georga Gottharda von Dyherrn. Powstał prawdopodobnie na zrębach starszej budowli. Świadczy o tym m.in. położenie na wyspie, kamienne mury piwnic i jedno sklepienie. W otoczeniu pałacu założono ogród. Na przełomie XVIII i XIX w. dwór uległ przebudowie, a część ogrodu zamieniono na park krajobrazowy. Dwór przez blisko 200 lat pozostawał główną siedzibą rodu von Dyherrn. W XIX w. w efekcie braku porozumienia między rodziną przy podziale wcale niemałego majątku, stał się on własnością berlińskiego banku.

Pałac w Przełazach

Od XIII wieku jezioro Niesłysz, dzięki nadaniom Henryka Brodatego, było w posiadaniu klasztoru cysterskiego w Trzebnicy, wchodząc w skład tzw. klucza dóbr świebodzińskich. Tutejszy majątek przez wieki pozostawał w rękach różnych właścicieli. Ich listę otwiera junkier von Horne, następnie, w XVII wieku są to m.in. dowódca cesarskich wojsk Franz von Kniegge i baron Dankelman. W wieku XVIII włada tu ród von Kalckreuth, a następnie Erazm von Schenkendorff, zaś pod koniec wieku Fryderyk von Rabenau. XIX wiek ponownie przyniósł częste zmiany własnościowe, które były wynikiem wprowadzanych reform i zmian w niemieckim rolnictwie.

Pałac w Wichowie Górnym

Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w roku 1290. Właścicielem miejscowości był wtedy Jacobus de Wichow = Jakub von Promnitz. Jego przodek brał udział w bitwie pod Legnicą w 1241 roku po stronie Henryka II Pobożnego. Wichów był gniazdem rodowym młodszej linii rodu von Promnitz. Starsza linia pochodząca z Lasocina wymarła w 1612 roku. Posiadali wieś do XVI wieku.

Krzyże kamienne w Starym Żaganiu

W murze przykościelnym tkwią cztery krzyże wykonane ze zlepieńca. Mają one kształt łaciński. Ich wymiary (od lewej) to 80x53, 75x52, 70x57 i 56x58 cm. Nie jest znana data ani powód powstania tych krzyży. Możliwe, że pochodzą one z późnego średniowiecza.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: