Pałac w Kirchheimbolanden

Zwiedzony: 5 czerwca 2005

Rate limit exceeded, please try again in few seconds.
Pałac w Kirchheimbolanden
czerwiec 2005

Położenie:

Pałac w Kirchheimbolanden – 

na północ od centrum miasta, 

w powiecie 

Donnersbergkreis, 

w landzie Nadrenia–Palatynat, 

w Niemczech.

Opis:

W latach 1602 – 1618 zbudowany został pałac (zwany też „starym pałacem”) poza obrębem murów miejskich przez grafów von Nassau-Weilburg, którzy mieli swoją siedzibę rodową w Weilburgu nad rzeką Lahn. Nowy budynek wybudowano za czasów księcia Karla Augusta von Nassau-Weilburg w latach 1738-1740. Karol August jako książę Świętego Cesarstwa Rzymskiego chciał posiadać nową posiadłość. Na architekta i mistrza budowlanego zatrudnił Guillaume d’Hauberat, który miał już w swym dorobku pałac w Mannheim i pałac Schwetzingen. Przy nowym pałacu założono nowe ogrody w formie tarasowej, nawadniane z położonej w pobliskiej wiosce Haide kopalni miedzi. Wykorzystane kanały zachowały się częściowo do dnia dzisiejszego.

Po zajęciu przez Francuzów pobliskiej Moguncji (Mainz), książę Friedrich-Wilhelm ucieka w 1793 roku z Kirchheimbolanden do Bayreuth. Wraz z tym skończyła się funkcja obiektu jako książęcej rezydencji, a także władza książąt von Nassau-Weilburg w tym regionie.

W 1807 roku pałac wraz z ogrodami uznane zostały za własność francuską, a zatem można ją było sprzedać. W 1807 roku obiekt został wystawiony na licytację w Moguncji, jako że tam wówczas znajdowała się siedziba administracyjna departamentu Donnersberg. Nieruchomość wylicytował fabrykant tekstyliów i właściciel ziemski Daniel Andreas z Mülheim an der Ruhr. Zamieszkał on w prawym skrzydle pałacu, natomiast lewe skrzydło i środek budynku kazał rozebrać. Po zakończeniu francuskiej władzy departament Donnersberg przeszedł we władanie Królestwa Bawarii w 1816 roku. Region ten był początkowo określany jako Rheinkreis, później jako Rheinpfalz.

Wejście do parku pałacowego zostało sprzedane 21 marca 1839 roku dla bawarskiego mistrza budowlanego – Leo von Klenze z Monachium. Dokonał on rozległych zmian strukturalnych, lecz nie zamieszkał na stałe na zamku. W roku 1841 sprzedał nieruchomość dla emeryta Heinricha Seligmanna z Moguncji, a ten odsprzedał dla rolnika Friedricha Bruncka z pobliskiego Winterborn / Alsenz. W latach 1848/49 pałac stanowił kwaterę główna dla palatyńskich oddziałów partyzanckich, ale wkrótce zostali oni wygnani przez wojska pruskie.

3 listopada 1861 spaliło się wschodnie skrzydło zamku. Friedrich Brunck odbudował pałac w uproszczonej formie z dwoma kondygnacjami i dachem czterospadowym.

Po przebudowie w 2003 roku zamek odzyskał dawny kształt w formie trójstronnego kompleksu, a skrzydło wschodnie znów przypomina strukturalnie swoją dawną formę i świetność. Obecnie mieści się w nim Dom Seniora „Seniorenresidenz Schloss Kirchheimbolanden”.

Galeria:

Inne zabytki w landzie Nadrenia–Palatynat:

Zamek Hardenburg

Hardenburg położony na wschodniej krawędzi Lasu Palatyńskiego, ponad doliną rzeki Isenbach, kontrolował dostęp do równiny reńskiej. Będący w ruinie zamek pozostaje największym zamkiem Pfalzu. Położony na 200 m. długiej skale zajmuję powierzchnie 180 x 90 m. Potężne wieże obronne, imponujący donżon mający mury grube na 7 m. i położenie na zboczu góry nie pozwoliły przez stulecia - do czasu Rewolucji Francuskiej - na zdobycie i zniszczenie zamku. Jedyna kapitulacja po oblężeniu jest wymieniana w 1512 r.

Zamek Pfalzgrafenstein

1277 – Phillip II von Falkenstein–Münzenberg sprzedaje Kaub wraz z zamkiem i prawem do poboru cła palatynowi reńskiemu Ludwigowi II. Od tego czasu miejscowość należy do palatynów reńskich. 1326-27 – Cesarz Ludwig Bawarski wznosi na wyspie pięciokątną wieżę celną.

Zamek Wilenstein

Zamek Wilenstein został prawdopodobnie zbudowany przez cesarza Fryderyka Barbarrosę w 1152 roku dla ochrony ziem wokół Kaiserslautern. W dokumentach z 1169 roku szlachcicem z Wilenstein wymieniany był Merbodo von Wartenberg. W roku 1247 zamek był lennem hrabiów Leiningen.

Krzyż pokutny w Knöringen

Położony na wschodniej ścianie kościoła katolickiego, zbudowanego w 1771 r. Wykonany z piaskowca o wielkości 75 x 75 cm., o nieznanej grubości. Prawdopodobnie jest to fragment większego, średniowiecznego kamienia (część pozostaje poniżej gruntu). Krzyże takie stawiano najczęściej w miejscu zabójstwa. Zwane są też krzyżem pojednania, jako że była to ostatnia część pokuty za morderstwo i przy krzyżu następowało pojednanie mordercy z rodziną ofiary.

Zamek Falkenburg

Ponad wsią Wilgartswisen w dolinie rzeki Queich, góruje długa i wąska skała z piaskowca. Na skale tej wznosił się niegdyś dumny i potężny zamek z którego niewiele dziś zostało. Jego powstanie jest niewiadome, pierwsza wzmianka datowana jest po roku 1246. Jego los był podobny jak i pozostałych zamków południowej części Pfälzer Wald'u

Zamek Spangenberg

Zamek Spangenberg został przypuszczalnie wybudowany w XI w. W roku 1100 został zamkiem lennym w wyniku nadania przez biskupów z opactwa Spiry. W czasie "Weißenburger Fehde" między palatyńskim elektorem Friedrichem I, a baronami z dynastii Pfalz-Zweibrücken, doszło do obopólnego zniszczenia w 1470 r. położonych naprzeciwko siebie zamków Spangenberg i Erfenstein.

Zamek Erfenstein

W trzeciej kwarcie XII wieku hrabiowie z Leiningen budują zamek Erfenstein zabezpieczając drogę wzdłuż górnego biegu rzeki Speyerbach naprzeciw zamku Spangenberg chroniącego część rejonu biskupstwa ze Speyer. "Ritter von Erffenstein" wymienieni zostali po raz pierwszy w 1272 roku, wymarli w 1475 roku.

Zamek Hohenecken

Dokładna data powstania zamku jest obecnie niestety nie do odgadnięcia. Tymczasem w starej literaturze wspomina się o wybudowaniu go zaraz po powstaniu nowego zamku Barbarossy w Kaiserslautern (1156 r.) albo 50 lat później. Pięciokątny donżon i masywny mur kurtynowy wskazują na powstanie około 1200 roku.

Katedra w Spirze

Katedra w Spirze – kościół katedralny z XI/XII wieku w Spirze w Nadrenii-Palatynacie w południowo-zachodniej części Niemiec. Największa zachowana do dnia dzisiejszego katedra romańska w Europie, jedna z trzech obok katedr w Moguncji i Wormacji katedr cesarskich typu nadreńskiego. Kościół grzebalny cesarzy z dynastii salickiej, staufickiej i habsburskiej. Spalona w 1689. Odbudowana i częściowo zrekonstruowana w XVIII–XIX wieku. W 1981 katedra w Spirze została wpisana na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Zamek Lichtenstein

Zamek Lichtenstein zbudowany został około 1200 roku i należał do systemu obronnego Staufów. Chronił drogą łączącą Kaiserslautern ze Spirą. Był siedzibą rodową tak samo nazywanej rodziny – von Lichtenstein.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: