Dwór w Miłakowie

Zwiedzony: 16 stycznia 2006

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 1952 z 27.08.1973

Nowe Miasteczko, PL
1°C
Scattered clouds
Dwór w Miłakowie
sierpień 2008

Położenie:

Dwór w Miłakowie – 

(niem. Milkau), 

w centrum wsi, 

w powiecie 

nowosolskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Pod koniec XV w. całość majątku ziemskiego w Miłakowie znalazła się w jednych rękach. Po bezpotomnej śmierci Opitza von Berge w 1475 r., książę głogowski Henryk XI przekazał Miłaków Nickelowi von Schweidnitz z Bukowic. Dwadzieścia lat później panem na Miłakowie, Bukowicach, Buczkowie i Żukowie tytułował się Bernhard von Schweidnitz, syn starosty kożuchowskiego Andreasa. Jemu należy przypisać przebudowę siedziby w Miłakowie, co miało miejsce prawdopodobnie w pierwszej ćwierci XVI w. Wybudowany w tym czasie renesansowy dwór obronny stał się zapewne główną siedzibą miłakowskiej linii rodu. Następcą Bernharda był jego syn Christoph, który pozostawił po sobie trzy córki i spadkobiercę – Bernharda. Ostatni z miłakowskich Schweidnitzów, Bernhard II zmarł w 1561 r. Prawdopodobnie kilka lat przed śmiercią przeprowadził rozbudowę swojej siedziby, dostawiając do dworu wieżę i niewielki aneks kuchenny.

Kolejnym właścicielem majątku został starosta kożuchowski, Fabian von Schönaich, który zakupił Miłaków wraz z Bukowicą i Żukowem w 1561 r. Główną siedzibą rodową Schönaichów był zamek w Siedlisku i inwestowali oni głównie w jego rozbudowę. Fabian Schönaich w dworze miłakowskim nie mieszkał i zapewne nie prowadził w nim żadnych prac remontowych. Dwór, wchodząc w skład olbrzymiej własności ziemskiej przestał pełnić funkcje reprezentacyjne i stał się mieszkaniem jednego z zarządców miejscowego folwarku. (…)

W czasie wojny trzydziestoletniej Miłaków dostał się w ręce głogowskich jezuitów. Stało się to za sprawą Johanna Schönaicha, który w konflikcie tym opowiedział się po stronie protestantów i ściągnął na siebie represje dworu cesarskiego. Początkowo narzucono mu ogromną grzywnę, którą musiał uiścić na rzecz zakonu jezuitów, później oskarżono o zdradę i skonfiskowano majątek. Po zakończeniu wojny udało się Schönaichom odzyskać część majątków, jednak ciążące na nich długi, szczególnie wobec jezuitów spowodowały, że Miłaków i okoliczne wsie pozostały w rękach zakonu. Zabiegi o odzyskanie Miłakowa prowadzono bezskutecznie do połowy XVIII stulecia. Tymczasem jezuici wydzierżawili przejęte majątki. Prawdopodobnie kolejni dzierżawcy w końcu XVII lub na początku XVIII w. przeprowadzili w miejscowym dworze modernizację wnętrz, dostosowując je do swoich potrzeb. (…)

Ciągnące się przez prawie sto lat spory o zwrot zagarniętych przez jezuitów majątków, zakończyły się dopiero po opanowaniu Śląska przez Prusy. W konflikcie prusko – austriackim Schönaichowie stanęli po stronie króla Prus Fryderyka II. Ten, po wkroczeniu na Śląsk w grudniu 1740 r., na miejsce pierwszej kwatery wybrał dwór w Miłakowie, w którym przebywał prawdopodobnie kilka dni. Po koncentracji wojsk w rejonie Bytomia Odrzańskiego król opuścił Miłaków i wyruszył pod Głogów. W 1741 r. Hans Carl Schönaich otrzymał od Fryderyka II tytuł książęcy, a jego majątki status księstwa. Nobilitacja rodu i poparcie pruskiej administracji umożliwiły zakończenie procesów z jezuitami, którzy w 1763 r. zwrócili Miłaków Schönaichom. (…)

Pod koniec XIX w. miłakowski dwór poddano gruntownej przebudowie, która zatarła gotycko – renesansowe pochodzenie budowli, a folwark oddano w dzierżawę. Przed II wojną światową administrowała dworem rodzina Tominsky. Po 1945 r. w folwarku zorganizowano Państwowe Gospodarstwo Rolne, we dworze mieściły się pomieszczenia administracji gospodarstwa i mieszkania służbowe. W latach 70. XX w. przeprowadzono remont kapitalny obiektu – głównie wnętrz i elewacji zewnętrznej. Po pożarze obniżono również wieżę. Po likwidacji PGR w połowie lat 90. XX w. dwór służył celom mieszkalnym.

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Kościół pw. Matki Boskiej Gromnicznej w Kożuchowie

Kościół pw. Matki Boskiej Gromnicznej w Kożuchowie został wybudowany w połowie XIII wieku jako skromna, kamienna, jednonawowa budowla (wg legendy miał powstać z fundacji Bolesława Krzywoustego już w 1125 roku). Pierwsza wzmianka pochodzi z 1272 roku z dokumentów księcia Henryka III głogowskiego. Po zniszczeniu w pożarze w 1339 r. został odbudowani i jednocześnie powiększony.

Pałac w Osowej Sieni

Pałac w Osowej Sieni zostały zbudowany w 1878 na miejscu stojącego tam XVIII-wiecznego dworu. Wybudował go Eugen Friedrich Heinrich baron von Seherr – Thoss na prośbę swojej żony Anny Julia Teresy, która odziedziczyła dwór, a której marzył się okazały pałac z najwyższą w okolicy wieżą. Do dzisiaj na drzwiach frontowych widnieją ich inicjały, tylko wieńczącą je koronę zniszczono po wojnie jako nie pasującą do ówczesnej ideologii.

Kościół w Gorzupi Dolnej

Najstarsza wzmianka o wsi Gorzupia pochodzi z 1246 r. Kolejna, z 1353 r. , związana jest z ówczesnym księdzem, którego określono jako „Nicolaus plebanus de Gorup”. Kościół w Gorzupi wzniesiono wcześniej, w 2 poł. XIII w. Pierwotnie tworzył go jednonawowy korpus z przylegającym od wsch. prezbiterium. Prawdopodobnie w XVI w. po stronie zach. dostawiono wieżę, a przy pn. ścianie prezbiterium wzniesiono zakrystię. W tym samym czasie przekształcono część otworów okiennych, zmieniono kształt łuku tęczowego, nawę oraz prezbiterium przykryto sklepieniem krzyżowym.

Kościół w Gołaszynie

Kościół pod wezwaniem św. Marcina wzmiankowany w 1225 roku. Powstał w drugiej połowie XIII w. murowany z kamienia polnego, z jedna nawą i węższym zamkniętym trójbocznie prezbiterium od wschodu. Do prezbiterium przylega kruchta od południa i zakrystia od północy, do nawy wieża od zachodu. Nawa przekryta drewnianym stropem z barokowa polichromia, prezbiterium sklepieniem sieciowym (XVI w.) Nadbudowa wieży i przybudówki od południa pochodzą z 1883 roku. Wyposażenie wnętrza barokowe. Całość otacza mur kamienny wzniesiony prawdopodobnie w XV w.

Dawny kościół ewangelicki w Stypułowie

Po pożarze wieży kościoła parafialnego w 1918 r., kiedy stopiły się zabytkowe dzwony, wieś przez kilkanaście lat pozbawiona była dzwonów. Wprawdzie w 1930 r. odbudowano wieżę kościoła, jednak na zakup nowych dzwonów zabrakło środków, głównie ze względu na niewielką liczbę katolików. Z inicjatywą wzniesienia swojej dzwonnicy wystąpili natomiast ewangelicy. W 1933 r. przy drodze do Kożuchowa wzniesiono dzwonnicę. Trójkondygnacyjną wieżę o wysokości 22 m, zwieńczono dachem namiotowym i krzyżem wykonanym z pozłacanej miedzi. Na wieży zamontowano trzy dzwony ufundowane przez Ide Brunzel.

Dzwonnica w Czasławiu

W XIX wieku w miejscowościach, których mieszkańców, zarówno katolików i protestantów, nie stać było na budowę świątyń wznoszono dzwonnice. Dzwony towarzyszyły mieszkańcom tych wsi przy różnych okazjach. Prócz funkcji sakralnych (z okazji świąt, wesel, pogrzebów), dzwoniły podczas uroczystości państwowych, służyły także straży pożarnej. W kilku miejscowościach dzwonnice powstawały ze wspólnej inicjatywy katolików i protestantów i zawieszano na nich dwa dzwony. Z kilku wzniesionych w tym czasie dzwonnic zachowały się budowle drewniane w Kiełczu i Stanach oraz murowane w Czasławiu i Bobrownikach (wzniesiona w 1876 r.).

Bazylika mniejsza w Rokitnie

Pierwszy drewniany kościółek powstał w 1333 r., założony przez biskupa poznańskiego Jana Doliwę. W roku 1661 stał się własnością cystersów z Bledzewa. Słynący z cudów obraz Matki Boskiej przeniesiono z opactwa bledzewskiego w 1669 r. Pierwszą budowę nowego kościoła rozpoczęto z początkiem XVIII w., nie została jednak dokończona. W 1746 r. budowlę rozebrano i zaczęto wznosić obecną świątynię. Ukończono ją w 1756 r. Powstała budowla na planie prostokąta, trójnawowa, z prezbiterium od północy.

Dawny kościół ewangelicki w Nowym Miasteczku

Klasycystyczny kościół powstał w latach 1784-85 na miejscu starszego, szachulcowego z 1744 r. Tuż po II wojnie światowej budynek kościoła był systematycznie dewastowany. Część wyposażenia, w tym ołtarz wywieziono do Krosna Odrzańskiego, reszta została zniszczona. Do dziś nie jest do końca wyjaśniona sprawa kradzieży dwóch dzwonów z kościelnej wieży. Pod koniec lat 50. budynek zaczął być wykorzystywany jako magazyn fabryki mebli. Dzięki różnym zabiegom Zielonogórskie Fabryki Mebli sfinansowały remont dachu kościoła.

Dwór w Kożuchowie

Założenie podworskie usytuowane jest na północno-wschodnim obrzeżu miasta, po zachodniej stronie ul. Garbarskiej, pod nr 39. Dawniej teren ten znajdował się poza obrębem administracyjnym Kożuchowa i należał do wsi Podbrzezie Dolne. Dwór ustawiony jest szczytem do wspomnianej wyżej ulicy. Budynek oddzielony jest od drogi ogrodzeniem z murowaną bramą wjazdową i furtką. Od południa i zachodu do dworu przylega częścio­wo zabudowane podwórze gospodarcze, a od północy ogród. Obecnie budynek jest nieużytkowany i należy do osoby prywatnej.

Kościół w Solnikach

Kościół w Solnikach należy do najstarszych w regionie. Pierwsza wzmianka o kościele parafialnym pochodzi z 1200 roku. Romańską budowlę z kamienia wzniesiono na górującym nad okolicą wzgórzu. Kościół jest orientowany. W XV wieku został przebudowany w stylu gotyckim, do elewacji północnej została dobudowana kaplica, od zachodu dostawiono masywną wieżę w kształcie graniastosłupa zamkniętego namiotowym dachem.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: