Dwór w Miłakowie

Zwiedzony: 16 stycznia 2006

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 1952 z 27.08.1973

,
0°C
Dwór w Miłakowie
sierpień 2008

Położenie:

Dwór w Miłakowie – 

(niem. Milkau), 

w centrum wsi, 

w powiecie 

nowosolskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Pod koniec XV w. całość majątku ziemskiego w Miłakowie znalazła się w jednych rękach. Po bezpotomnej śmierci Opitza von Berge w 1475 r., książę głogowski Henryk XI przekazał Miłaków Nickelowi von Schweidnitz z Bukowic. Dwadzieścia lat później panem na Miłakowie, Bukowicach, Buczkowie i Żukowie tytułował się Bernhard von Schweidnitz, syn starosty kożuchowskiego Andreasa. Jemu należy przypisać przebudowę siedziby w Miłakowie, co miało miejsce prawdopodobnie w pierwszej ćwierci XVI w. Wybudowany w tym czasie renesansowy dwór obronny stał się zapewne główną siedzibą miłakowskiej linii rodu. Następcą Bernharda był jego syn Christoph, który pozostawił po sobie trzy córki i spadkobiercę – Bernharda. Ostatni z miłakowskich Schweidnitzów, Bernhard II zmarł w 1561 r. Prawdopodobnie kilka lat przed śmiercią przeprowadził rozbudowę swojej siedziby, dostawiając do dworu wieżę i niewielki aneks kuchenny.

Kolejnym właścicielem majątku został starosta kożuchowski, Fabian von Schönaich, który zakupił Miłaków wraz z Bukowicą i Żukowem w 1561 r. Główną siedzibą rodową Schönaichów był zamek w Siedlisku i inwestowali oni głównie w jego rozbudowę. Fabian Schönaich w dworze miłakowskim nie mieszkał i zapewne nie prowadził w nim żadnych prac remontowych. Dwór, wchodząc w skład olbrzymiej własności ziemskiej przestał pełnić funkcje reprezentacyjne i stał się mieszkaniem jednego z zarządców miejscowego folwarku. (…)

W czasie wojny trzydziestoletniej Miłaków dostał się w ręce głogowskich jezuitów. Stało się to za sprawą Johanna Schönaicha, który w konflikcie tym opowiedział się po stronie protestantów i ściągnął na siebie represje dworu cesarskiego. Początkowo narzucono mu ogromną grzywnę, którą musiał uiścić na rzecz zakonu jezuitów, później oskarżono o zdradę i skonfiskowano majątek. Po zakończeniu wojny udało się Schönaichom odzyskać część majątków, jednak ciążące na nich długi, szczególnie wobec jezuitów spowodowały, że Miłaków i okoliczne wsie pozostały w rękach zakonu. Zabiegi o odzyskanie Miłakowa prowadzono bezskutecznie do połowy XVIII stulecia. Tymczasem jezuici wydzierżawili przejęte majątki. Prawdopodobnie kolejni dzierżawcy w końcu XVII lub na początku XVIII w. przeprowadzili w miejscowym dworze modernizację wnętrz, dostosowując je do swoich potrzeb. (…)

Ciągnące się przez prawie sto lat spory o zwrot zagarniętych przez jezuitów majątków, zakończyły się dopiero po opanowaniu Śląska przez Prusy. W konflikcie prusko – austriackim Schönaichowie stanęli po stronie króla Prus Fryderyka II. Ten, po wkroczeniu na Śląsk w grudniu 1740 r., na miejsce pierwszej kwatery wybrał dwór w Miłakowie, w którym przebywał prawdopodobnie kilka dni. Po koncentracji wojsk w rejonie Bytomia Odrzańskiego król opuścił Miłaków i wyruszył pod Głogów. W 1741 r. Hans Carl Schönaich otrzymał od Fryderyka II tytuł książęcy, a jego majątki status księstwa. Nobilitacja rodu i poparcie pruskiej administracji umożliwiły zakończenie procesów z jezuitami, którzy w 1763 r. zwrócili Miłaków Schönaichom. (…)

Pod koniec XIX w. miłakowski dwór poddano gruntownej przebudowie, która zatarła gotycko – renesansowe pochodzenie budowli, a folwark oddano w dzierżawę. Przed II wojną światową administrowała dworem rodzina Tominsky. Po 1945 r. w folwarku zorganizowano Państwowe Gospodarstwo Rolne, we dworze mieściły się pomieszczenia administracji gospodarstwa i mieszkania służbowe. W latach 70. XX w. przeprowadzono remont kapitalny obiektu – głównie wnętrz i elewacji zewnętrznej. Po pożarze obniżono również wieżę. Po likwidacji PGR w połowie lat 90. XX w. dwór służył celom mieszkalnym.

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Krzyż pokutny w Borowie Wielkim

Krzyż pokutny wmurowany w północną ścianę prezbiterium kościoła pw. św. Wawrzyńca, między zakrystią a nawą główną. Odkryty podczas prac remontowych 17 marca 2009 r

Willa w Cisowie

Na początku XX w. majątek kupił od Alfreda von Kalckreuth Paul Brose. On też wybudował stylową wille i założył niewielki park obok folwarku. Ostatnim właścicielem był Otto Rodolle, który kupił Cisów w latach trzydziestych XX w., a wyjechał stąd dopiero w 1946 r. W czasie działań wojennych w 1945 roku, artyleria radziecka z okolicznych wzgórz prowadziła ostrzał miasta Kożuchów.

Kościół w Nowym Miasteczku

Powstanie kościoła związane jest z lokacja miasta, jaka nastąpiła pod koniec XIII wieku obok osady targowej w Gołaszynie (zwanym wówczas Linda). Prawdopodobnie na początku była to budowla drewniana, przebudowana w XIV wieku na murowaną. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1305 roku. W XV wieku nawę i prezbiterium nakryto sklepieniami, a od południa powstała empora. W XVI wieku od południa powstała nowa nawa z cylindryczną klatką schodową. Wieżę w tym czasie zwieńczono renesansową attyką. Od 1540 roku do 1652 roku kościół znajdował się w rękach protestantów.

Dawny kościół ewangelicki w Nowym Miasteczku

Klasycystyczny kościół powstał w latach 1784-85 na miejscu starszego, szachulcowego z 1744 r. Tuż po II wojnie światowej budynek kościoła był systematycznie dewastowany. Część wyposażenia, w tym ołtarz wywieziono do Krosna Odrzańskiego, reszta została zniszczona. Do dziś nie jest do końca wyjaśniona sprawa kradzieży dwóch dzwonów z kościelnej wieży. Pod koniec lat 50. budynek zaczął być wykorzystywany jako magazyn fabryki mebli. Dzięki różnym zabiegom Zielonogórskie Fabryki Mebli sfinansowały remont dachu kościoła.

Dzwonnica w Wichowie

Wolnostojąca dzwonnica w Wichowie stoi na skrzyżowaniu z drogą prowadzącą do Kożuchowa. Powstała na przełomie XIX i XX wieku. Zbudowana na planie kwadratu, w dolnej części murowana z kamienia z ceglanymi narożnikami, w górnej tylko z cegły. Przekryta dachem namiotowym. Pod dachem z każdej strony umieszczono zegary, poniżej których znajdują się po dwa pełnołukowe okna i jeszcze niżej okna okrągłe.

Dwór w Studzieńcu

Pierwszą murowaną siedzibę wzniosła w Studzieńcu rodzina von Dyherrn około połowy XVI w. Był to dwór obronny otoczony fosą. Od 1691 roku majątek przeszedł w posiadanie rodu von Knobelsdorff. Carl Sigmund von Knobelsdorff dokonał przebudowy starej siedziby na bardziej reprezentatywną w latach 80 XVIII wieku. Założono też park a fosę poszerzono zakładając niewielki staw. W 1812 r. majątek kupił J. Jeuthe, od 1845 r. należał do Wilhelma Köpstei. W 1855 przeszedł w posiadanie Friedricha von Heuser. Dokonał on kolejnej przebudowy, poszerzył też park i rozbudował folwark.

Kościół w Jabłonowie

Kościół w Jabłonowie pod wezwaniem św. Andrzeja, gotycki z końca XIII wieku lub początku XIV stulecia, XVIII wieku/XIX wieku; wzmiankowany w roku 1376. W wieku XV został powiększony o kaplicę, kruchtę i wieżę oraz zmieniono mu sklepienia.

Zamek w Lubsku

Zamek wraz z parkiem krajobrazowym położony jest w północno-zachodniej części stare­go miasta. Granicę wschodnią założenia wyznacza ulica Zamkowa, natomiast od zacho­du i północy, odnogi rzeki Lubszy. Główny wjazd do zamku, ulokowanego na niewielkim wzniesieniu, prowadzi od strony wschodniej przez przejazd w budynku bramnym. Założe­nie zamkowo-parkowe jest użytkowane przez Dom Pomocy Społecznej.

Kościół w Chotkowie

Kościół filialny pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny pochodzi z II poł. XIII w. Wielokrotnie rozbudowywany: prezbiterium – XV w., wieża – XVI w. Prosta, jednonawowa budowla z kamienia i cegły, przekryta wewnątrz sklepieniem krzyżowo-żebrowym i sieciowym, a zewnątrz dachem dwuspadowym. Surowa architektura przełamana portalem z XIII w. w ścianie południowej i wieżą przekrytą dachem czterospadowym. We wnętrzu wyróżnia się ołtarz wykonany w XVI w. przez mistrza z Gościszowic, kamienna chrzcielnica z końca XVI w., obraz "Uwolnienie św. Piotra" z przełomu XVI i XVII w., a także płyty nagrobne z okresu gotyku i renesansu.

Kościół w Gościeszowicach

Kościół w Gościeszowicach, pw. św. Katarzyny, murowany z kamienia polnego, cegły i rudy darniowej, zbudowany został w II połowie XIII wieku. W następnych wie­kach był wielokrotnie remontowany i przekształcany. We wnętrzu gościszowskiego kościoła znajduje się gotycki ołtarz w formie pen­tap­ty­ku, z 1505 roku, zbudowany w warsztacie Mistrza z Gościeszowic.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: