Dwór w Miłakowie

Zwiedzony: 16 stycznia 2006

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 1952 z 27.08.1973

,
0°C
Dwór w Miłakowie
sierpień 2008

Położenie:

Dwór w Miłakowie – 

(niem. Milkau), 

w centrum wsi, 

w powiecie 

nowosolskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Pod koniec XV w. całość majątku ziemskiego w Miłakowie znalazła się w jednych rękach. Po bezpotomnej śmierci Opitza von Berge w 1475 r., książę głogowski Henryk XI przekazał Miłaków Nickelowi von Schweidnitz z Bukowic. Dwadzieścia lat później panem na Miłakowie, Bukowicach, Buczkowie i Żukowie tytułował się Bernhard von Schweidnitz, syn starosty kożuchowskiego Andreasa. Jemu należy przypisać przebudowę siedziby w Miłakowie, co miało miejsce prawdopodobnie w pierwszej ćwierci XVI w. Wybudowany w tym czasie renesansowy dwór obronny stał się zapewne główną siedzibą miłakowskiej linii rodu. Następcą Bernharda był jego syn Christoph, który pozostawił po sobie trzy córki i spadkobiercę – Bernharda. Ostatni z miłakowskich Schweidnitzów, Bernhard II zmarł w 1561 r. Prawdopodobnie kilka lat przed śmiercią przeprowadził rozbudowę swojej siedziby, dostawiając do dworu wieżę i niewielki aneks kuchenny.

Kolejnym właścicielem majątku został starosta kożuchowski, Fabian von Schönaich, który zakupił Miłaków wraz z Bukowicą i Żukowem w 1561 r. Główną siedzibą rodową Schönaichów był zamek w Siedlisku i inwestowali oni głównie w jego rozbudowę. Fabian Schönaich w dworze miłakowskim nie mieszkał i zapewne nie prowadził w nim żadnych prac remontowych. Dwór, wchodząc w skład olbrzymiej własności ziemskiej przestał pełnić funkcje reprezentacyjne i stał się mieszkaniem jednego z zarządców miejscowego folwarku. (…)

W czasie wojny trzydziestoletniej Miłaków dostał się w ręce głogowskich jezuitów. Stało się to za sprawą Johanna Schönaicha, który w konflikcie tym opowiedział się po stronie protestantów i ściągnął na siebie represje dworu cesarskiego. Początkowo narzucono mu ogromną grzywnę, którą musiał uiścić na rzecz zakonu jezuitów, później oskarżono o zdradę i skonfiskowano majątek. Po zakończeniu wojny udało się Schönaichom odzyskać część majątków, jednak ciążące na nich długi, szczególnie wobec jezuitów spowodowały, że Miłaków i okoliczne wsie pozostały w rękach zakonu. Zabiegi o odzyskanie Miłakowa prowadzono bezskutecznie do połowy XVIII stulecia. Tymczasem jezuici wydzierżawili przejęte majątki. Prawdopodobnie kolejni dzierżawcy w końcu XVII lub na początku XVIII w. przeprowadzili w miejscowym dworze modernizację wnętrz, dostosowując je do swoich potrzeb. (…)

Ciągnące się przez prawie sto lat spory o zwrot zagarniętych przez jezuitów majątków, zakończyły się dopiero po opanowaniu Śląska przez Prusy. W konflikcie prusko – austriackim Schönaichowie stanęli po stronie króla Prus Fryderyka II. Ten, po wkroczeniu na Śląsk w grudniu 1740 r., na miejsce pierwszej kwatery wybrał dwór w Miłakowie, w którym przebywał prawdopodobnie kilka dni. Po koncentracji wojsk w rejonie Bytomia Odrzańskiego król opuścił Miłaków i wyruszył pod Głogów. W 1741 r. Hans Carl Schönaich otrzymał od Fryderyka II tytuł książęcy, a jego majątki status księstwa. Nobilitacja rodu i poparcie pruskiej administracji umożliwiły zakończenie procesów z jezuitami, którzy w 1763 r. zwrócili Miłaków Schönaichom. (…)

Pod koniec XIX w. miłakowski dwór poddano gruntownej przebudowie, która zatarła gotycko – renesansowe pochodzenie budowli, a folwark oddano w dzierżawę. Przed II wojną światową administrowała dworem rodzina Tominsky. Po 1945 r. w folwarku zorganizowano Państwowe Gospodarstwo Rolne, we dworze mieściły się pomieszczenia administracji gospodarstwa i mieszkania służbowe. W latach 70. XX w. przeprowadzono remont kapitalny obiektu – głównie wnętrz i elewacji zewnętrznej. Po pożarze obniżono również wieżę. Po likwidacji PGR w połowie lat 90. XX w. dwór służył celom mieszkalnym.

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Pałac w Trzebiechowie

Pałac w Trzebiechowie posiada reprezentacyjną bramę wjazdową na osi pałacu, której projekt wykonał osobiście książę Henryk VII. Umieszczono na niej stojące na tylnych łapach lwy, które trzymają herby księcia Henryka VII i jego małżonki księżnej Marii Aleksandriny oraz dwie daty 1876 i 1901 rok. Pałac wystawiony na sprzedaż w zamian za wybudowanie nowego Zespołu Edukacyjnego (Gimnazjum, Szkoła Podstawowa, Przedszkole)

Pałac w Henrykowie

Pierwsza wzmianka dotycząca dóbr rycerskich w Henrykowie wiąże się z rodziną von Nostitz i pochodzi z po­łowy XVI wieku. W XVII wieku osiedlili się tu von Schobergowie, a w 1701 roku właści­cielem został Johann von Knobelsdorff. Murowany i tynkowany pałac w Henrykowie zbudowany został na planie prostokąta, jako obiekt dwu­kondygnacyjny z częściowo użytkowym poddaszem, osadzony na wysokich piwnicach, zamknięty mansardowym dachem z naczółkami, krytym dachówką karpiówką.

Pałac w Żarach

Zamek w Żarach, który z założenia był budowlą obronną, pomimo rozbudowy w XVIII w. w stylu renesansowym, nie mógł już sprostać potrzebom swym właścicielom. Postanowili oni wybudować nową, odpowiadającą ich wymaganiom, rezydencję. Projektantem pałacu, który powstał w latach 1710-26 był Juliusz Simonetti. Powstała budowla na zrębie starszych gotyckich i renesansowych budynków w sąsiedztwie zamku i połączona z nim murowanym gankiem przerzuconym na wysokości drugiej kondygnacji.

Kościół w Miłakowie

Pierwotna budowla nie jest niestety znana. Obecny kościół zastąpił zapewne budynek drewniany w XVI w. Wzniesiono go z cegły i kamienia. Kościół składa się z nawy głównej do której od wschodu dobudowano prezbiterium, od zachodu wieżę, od południa kruchtę, a od północy zakrystię. Wszystkie pomieszczenia oprócz zakrystii nakryte są sklepieniem kolebkowo-krzyżowym. Wieża u podstawy czworokątna z cylindryczna klatką schodową od południa, w górnej części przechodzi w ośmiobok przykryty dachem w którego wystaje murowana latarnia przekryta takim samym dachem.

Kościół cmentarny w Lubięcinie

Według niepotwierdzonych źródeł kościół miał powstać przed 1201 r., natomiast pierwsze wzmianki pisane o parafii pochodzą z 1372 r. W średniowieczu parafia w Lubięcinie przynależała do biskupstwa poznańskiego, później wrocławskiego. Nieznana jest architektura pierwszego kościoła, pierwotnie mógł być drewniany. W XIV-XV w. zastąpiono go budowlą murowaną. W XVIII w. na miejscu średniowiecznej świątyni wzniesiono nową.

Kościół w Mirocinie Górnym

Kościół powstał na przełomie XIII i XIV w. (tutejsza parafia jest wzmiankowana w 1352 roku). Budowla wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta, od wschodu zamkniętego trójbocznie. Na przełomie XV i XVI wieku dostawiono wieżę od zachodu, a od północy zakrystię i kaplicę. Wnętrza otrzymały zaś sklepienia. Całość otoczono murem kamiennym w którym umieszczono bramkę z ostrołukowym przejazdem. W XVIII wieku powstała kruchta od południa i został prawdopodobnie zainstalowany mechanizm zegara na wieży. Ostatni remont miał miejsce pod koniec XX wieku.

Ruina kościoła w Złotniku

Ruina gotyckiego kościoła wzniesionego w XIV stuleciu, przebudowanego w 1519, 1561 i 1597 roku oraz powiększonego w XVIII-XIX wieku. Świątynia jednonawowa, murowana z kamienia polnego, z prostokątną wieżą, ze sklepieniem sieciowym w nawie i dwutraktowym krzyżowo-żebrowym ze wspornikami maszkaronowymi w prezbiterium. Zachowała się częściowo gotycka polichromia, drzwi z okuciami, dwa profilowane ostrołukowe portale ceramiczne. Kościół pozostaje w ruinie od 1945 roku.

Dwór w Jabłonowie

Pierwsza wzmianka na temat wsi pochodzi z połowy XIII wieku. Stała się wówczas dona­cją dla zakonu augustianów uczynioną przez książąt żagańskich i pozostawała w ich rękach do czasu sekularyzacji. Pod koniec XVII wieku zbudowano barokową rezydencję dla opa­ta żagańskiego.

Kościół w Dzietrzychowicach

Pierwszym dokumentem potwierdzającym istnienie kościoła jest poświadczenie wydane w 1326 r. przez Henryka żagańskiego o sprzedaży dzietrzychowskich dóbr razem z uposażeniem miejscowej świątyni rodzinie von Kelbichen. W piśmie z 1376 r. wzmiankowano tutejszego plebana.

Dwór w Borowie Wielkim

Dwór w Borowie Wielkim powstał w końcu XV w. z kamienia polnego na planie prostokąta o szerokości około 10 m. Najstarsze mury przetrwały w piwnicach. W drugiej połowie XVII w. (być może po pożarze) wzniesiono nowy dwór o rozmiarach 17x30 m. z kamienia polnego i cegły.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: