Dwór w Szybie

Schloss Scheibau

Zwiedzony: 8 kwietnia 2018

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 3133 z 10.08.1979

,
0°C
dwór w szybie
kwiecień 2018

Położenie:

Dwór w Szybie – 

(niem. Scheibau), 

w środkowej części wsi, 

w powiecie 

nowosolskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Dwór w Szybie wzniosła w 1797 roku ówczesna właścicielka – Maria Sophia von Braun z domu von Lehwaldt. W 1813 roku majątek kupuje major von Steinnmann, zaś po jego śmierci dobra przejmuje zięć o nazwisku Hampel. Majątek był wówczas zadłużony a sy­tuację jego pogorszył pożar, który objął w 1834 roku zabudowania gospodarcze. W rezul­tacie, wystawione na licytację dobra nabył w 1841 roku Adolph Neumann. Odbudował on obiekty gospodarcze oraz założył ogród. Zachowała się rycina ukazująca wygląd dworu w Szybie z ok. 1860 roku. Widoczny jest na niej bogaty, barokowy detal architektonicz­ny. W narożach elewacji i w przestrzeniach międzyokiennych występowały pilastry. Opa­ski okienne dekorowane były kluczem, nad każdym oknem parteru umieszczony był fe­ston. Trzy okienne wystawki dachowe posiadały bogaty, barokowy szczyt. Po roku 1860 dokonano przebudowy wnętrza obiektu i znaczących zmian w wystroju elewacji. W latach 1893-1910 roku właścicielem był radca królewski Otto Sperber, a po nim Paul Siecierski i wdowa po nim.

Dwór jest jednokondygnacyjny, posadowiony na wysokich piwnicach, kryty dachem mansardowym, z użytkowym poddaszem. We frontowej połaci dachu znajduje się trzy­osiowa wystawka okienna, kryta dwuspadowym dachem o kalenicy prostopadłej do da­chu głównego. Jest ona rozczłonkowana czterema lizenami, pomiędzy którymi umiesz­czono trzy prostokątne otwory okienne. W partii szczytowej wystawki znajduje się małe okienko zamknięte łukiem odcinkowym. Wystawka flankowana jest dwiema mniejszy­mi, jednookiennymi wystawkami krytymi daszkami pulpitowymi. Dziewięcioosiowa fasa­da rozczłonkowana jest prostokątnymi otworami okiennymi, ujętymi w profilowane opa­ski, spoczywające na parapetach. Drewniana stolarka okienna, posiadająca podziały krzy­żowe, została odtworzona na wzór dawnych, szczątkowo zachowanych okien. Pośrodku fa­sady znajduje się wejście główne do obiektu. Jest ono poprzedzone wachlarzowymi scho­dami z kutą balustradą. Pod schodami znajduje się jedno z zejść do piwnicy. Otwór głów­nych drzwi zamknięty jest łukiem odcinkowym i ujęty profilowaną opaską. Flankują go dwa pilastry o kompozytowych kapitelach. Nad archiwoltą otworu wejściowego, w pro­stokątnej niszy, widnieje rok budowy dworu – MDCCXCVII. Drewniane drzwi główne są dwuskrzydłowe, ramowo-płycinowe z odcinkowo zamkniętym nadświetlem, zdobionym szprosami i centralnie umieszczoną latarnią. Dekorację drzwi stanowi bogato profilowane ślemię z klińcem pośrodku.

Elewacja południowa jest czteroosiowa w partii przyziemia i trzyosiowa w partii poddasza, elewacja północna jest trzyosiowa. Po wojnie środkowe okno w partii przyziemia przero­biono na otwór wejściowy, do którego prowadzą betonowe schody. W pomieszczeniu, do którego prowadzą, znajdowała się zlewnia mleka. Tylna elewacja została opracowana ana­logicznie do fasady. Część otworów okiennych została zamurowana, co spowodowało nie­symetryczne rozłożenie osi. W partii cokołowej znajduje się tylne wejście do piwnicy. Po­działy horyzontalne elewacji tworzą gzyms cokołowy, koronujący, który przechodząc na boczne elewacje, stanowi gzyms międzykondygnacyjny oraz gzyms biegnący pod okapem dachu naczółkowego i oddzielający szczyt wystawki. Podczas przebudowy dworu, wykona­nej po 1860 roku, zlikwidowano barokowy detal architektoniczny elewacji nadając obiek­towi klasycystyczny wygląd.

Wnętrze obiektu było wielokrotnie przebudowane, nie zachowało się nic z dawnego wy­stroju. Układ wnętrza jest trzytraktowy z umieszczoną centralnie sienią biegnącą na prze­strzał. W środkowej części sieni znajduje się murowana klatka schodowa. Drewniane za­biegowe schody na piętrze ograniczone są balustradą o płaskich tralkach.

Obiekt jest w całości podpiwniczony. Pomieszczenia piwniczne częściowo przesklepione są kolebkowo, częściowo przekryte płaskim stropem, a jedno z nich posiada sklepienie krzy­żowe. W południowo-zachodniej części piwnic mieściły się kuchnie. W późniejszym czasie wybudowano tam windę służącą do transportowania potraw na kondygnację mieszkalną.

Po II wojnie światowej dwór przeszedł na własność państwa polskiego. Mieścił się w nim Urząd Gromadzkiej Rady Narodowej, później były mieszkania, a gdy zaczęły walić się stro­py, w 1967 roku został opuszczony. Pod koniec lat 80. XX wieku dwór był mocno zde­wastowany. Całkowicie rozebrane było sklepienie nad głównym pomieszczeniem piwnicz­nym, zawalone były stropy na parterze, naruszone stropy na poddaszu, brak stolarki okien­nej i drzwiowej, brak podłóg, pieców, znaczne ubytki tynków, zniszczone schody prowa­dzące do obiektu. Zachowały się jedynie zabiegowe, dębowe schody prowadzące na podda­sze, podłoga w jednym pomieszczeniu parteru i portal wejściowy z uszkodzonymi drzwia­mi. W roku 1987 dwór przeszedł w ręce prywatne. Obecny właściciel wykonał gruntow­ny remont dworu. W tylnej ścianie budynku odkryto podczas remontu wykonywanego w latach 90. XX wieku, XVIII-wieczną toaletę. Na elewacji zachodniej, w poziomie par­teru, pomiędzy trzecim i czwartym oknem od strony północnej, zamurowany jest otwór o łukowym nadprożu. Prawdopodobnie jest to pozostałość po drugiej toalecie. W 1997 roku Wojciech Jachimowicz utworzył w jednej z sal dworu Muzeum Instrumentów Muzycznych.

W czasie II wojny światowej w dworze mieścił się obóz Służby Pracy Rzeszy (Reichsarbeitsdienst, RAD).

na podstawie

LWKZ

Opis powstał na podstawie:

Szyba - Dwór
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Pałac w Kożuchowie

Od 1709 roku stary folwark położony w rejonie przedmieścia głogowskiego przeszedł w posiadanie rodziny von Kalckreut. Z ich inicjatywy w pierwszej połowie XVIII w. powstała rezydencja szlachecka w otoczeniu parku. Kalckreutowie byli jego właścicielami do końca II wojny światowej. Pałac spalony został w 1945 roku, a jego resztki rozebrano w 1963 r.

Ruina kościoła w Podgórzycach

Ruina kościoła w Podgórzycach wzniesionego w XIII wieku z fundacji Henryka Brodatego i Jadwigi. Od czasu spalenia w okresie wojny 30-letniej pozostaje w ruinie, oczyszczonej i uporządkowanej w XIXw. W tym czasie wzniesiona została tez w południowo-zachodnim narożniku wnętrza ceglana przybudówka z drewnianą dzwonnicą w wyższej kondygnacji. Kościół zbudowany z kamienia polnego, salowy, z trójbocznym zamknięciem od wschodu. Od południa widoczne resztki kruchty.

Zamek w Międzyrzeczu

Zamek w Międzyrzeczu – otoczona fosą średniowieczna twierdza obronna wzniesiona ok. 1350 przez Kazimierza Wielkiego w miejscu grodu warownego z drugiej połowy IX wieku, zlokalizowana na niewielkim pagórku w widłach dwóch rzek - Obry i Paklicy. Wchodzi w skład Międzyrzeckiego zespołu muzealno-zamkowo-parkowego.

Kościół w Brzeźnicy

Kościół Marii Magdaleny barokowy z XVIII w. Powstał w latach 1703-1705, na miejscu późnogotyckiego kościoła istniejącego już w XIV wieku. Wieża dobudowana została w czasach późniejszych. Mieści się na niej dzwon z 1579 r. Wyposażenie kościoła pochodzi z okresu budowy.

Dwór w Solnikach

Dwór obronny z XVI w. zbudowany przez rodzinę von Braun. Przebudowany w końcu XVIII w. Otrzymał wówczas skromne klasycystyczne dekoracje elewacji. Na początku XIX wieku przeszedł w posiadanie rodu von Dobschütz poprzez małżeństwo Henrietty von Braun z generałem kawalerii Wilhelmem von Dobschütz. Pozostał w ich posiadaniu do 1836 r. kiedy to po śmierci generała został sprzedany doktorowi Gleim. Owdowiała Henrietta zmarła dopiero w 1854 r. Ich tablice nagrobne zachowały się w Solnikach. Rodzina Gleim posiadała dwór do końca II wojny światowej.

Zamek w Otyniu

Zamek w Otyniu powstał w formie gotyckiej prawdopodobnie na przełomie XIV i XV wieku. W wieku XVI dochodzi do pierwszej przebudowy w duchu renesansowym. Sto lat później czeska prowincja jezuitów przebudowuje go na klasztor, który funkcjonuje tu do 1776 roku.

Kościół Świętego Krzyża w Żaganiu

Według tradycyjnych przekazów po wylewie Bobru w 1332 roku, gdy na brzegu rzeki został znaleziony krzyż, księżna Matylda, małżonka Henryka IV zwanego Wiernym, na miejscu kaplicy ufundowała świątynię pod wezwaniem Krzyża Świętego.

Kościół w Otyniu

Pierwsze wzmianki o kościele parafialnym pochodzą z 1332 r. Czas powstania świątyni jest nieznany, przypuszczalnie wzniesiono ją po lokacji miasta, w końcu XIII lub na początku XIV w. Pierwotnie kościół był budowlą jednonawową z prostokątnym prezbiterium. Świątynię przebudowano prawdopodobnie na pocz. XVI w., jednak zakres prac jest nieznany, gdyż w 1554 r. strawił ją pożar. Kościół odbudowano z fundacji właścicieli Otynia - rodziny von Rechenberg w latach 1585 -1587.

Dzwonnica w Wichowie

Wolnostojąca dzwonnica w Wichowie stoi na skrzyżowaniu z drogą prowadzącą do Kożuchowa. Powstała na przełomie XIX i XX wieku. Zbudowana na planie kwadratu, w dolnej części murowana z kamienia z ceglanymi narożnikami, w górnej tylko z cegły. Przekryta dachem namiotowym. Pod dachem z każdej strony umieszczono zegary, poniżej których znajdują się po dwa pełnołukowe okna i jeszcze niżej okna okrągłe.

Kościół w Nowym Miasteczku

Powstanie kościoła związane jest z lokacja miasta, jaka nastąpiła pod koniec XIII wieku obok osady targowej w Gołaszynie (zwanym wówczas Linda). Prawdopodobnie na początku była to budowla drewniana, przebudowana w XIV wieku na murowaną. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1305 roku. W XV wieku nawę i prezbiterium nakryto sklepieniami, a od południa powstała empora. W XVI wieku od południa powstała nowa nawa z cylindryczną klatką schodową. Wieżę w tym czasie zwieńczono renesansową attyką. Od 1540 roku do 1652 roku kościół znajdował się w rękach protestantów.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: