Pałac w Henrykowie

Pałac Henryków

Zwiedzone: 8 kwietnia 2018

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 105 z 31.03.1961

palac-w-henrykowie
kwiecień 2018

Położenie:

Pałac w Henrykowie – 
(niem. Sprottischdorf), 

w zachodniej części wsi

, w powiecie 
żagańskim, 
w województwie lubuskim, 
w Polsce.

Opis:

Założenie pałacowo-parkowo-folwarczne położone jest w zachodniej części wsi, po pół­nocnej stronie lokalnej drogi ze Szprotawy do Niegosławic. Pałac otaczają od południa i wschodu zabudowania gospodarcze, a od północnego zachodu park. Pierwsza wzmianka dotycząca dóbr rycerskich w Henrykowie wiąże się z rodziną von Nostitz i pochodzi z po­łowy XVI wieku. W XVII wieku osiedlili się tu von Schobergowie, a w 1701 roku właści­cielem został Johann von Knobelsdorff. Późnobarokowy pałac zbudowany został w roku 1782 przez Kaspara Adolfa von Knobelsdorffa. Od roku 1821 majątek pozostawał w rę­kach rodziny Neumann, która rezydowała tam do roku 1945. Na początku XIX wieku na­stąpiła przebudowa wnętrz pałacowych. Z dużego hallu wydzielono wówczas mniejsze po­mieszczenia i utworzono wąski korytarz prowadzący do sali położonej od strony podwórza, a następnie do dwóch klatek schodowych, wiodących na piętro i do piwnicy, rozmieszczo­nych symetrycznie wokół tegoż korytarzyka.

Murowany i tynkowany pałac zbudowany został na planie prostokąta, jako obiekt dwu­kondygnacyjny z częściowo użytkowym poddaszem, osadzony na wysokich piwnicach, zamknięty mansardowym dachem z naczółkami, krytym dachówką karpiówką. Elewa­cja frontowa, południowa jest dziewięcioosiowa. Pięć osi środkowych zaakcentowanych zostało trójkątnym naczółkiem przeprutym trzema małymi, prostokątnymi okienkami. Osie otworów przeplatają się naprzemiennie z biegnącymi przez całą wysokość pilastrami, zdwojonymi na narożach i na zakończeniu pięciu osi środkowych. Wejście główne do pa­łacu, poprzedzają wysokie schody z tralkową balustradą udekorowaną wazami. Drzwi osa­dzone w otworze zamkniętym łukowo wyodrębnia portal złożony z pilastrów podwyższo­nych o wolutowe, wystające głowice, na których rozciąga się profilowany, wygięty łuko­wo gzyms. Nad drzwiami umieszczono medalion otoczony rocaillem. Podziały horyzon­talne wyznacza boniowany cokół oraz krótkie gzymsiki podokienne i delikatnie profilo­wany gzyms wieńczący. Elewacja północna jest podobna do fasady. Różni się jedynie for­mą schodów poprzedzających wejście oraz rozwiązaniem partii dachu w miejscu naczółka. Zamiast niego widoczne jest okno powiekowe.

Krótsze elewacje boczne są czteroosiowe, za to trzykondygnacyjne, gdyż ostatnia kondy­gnacja wchodzi w partię użytkowego poddasza, doświetlonego prostokątnymi, pełnowy­miarowymi oknami. Część otworów pozostawiona została obecnie w formie blend. Wnętrze jest dwutraktowe z westybulem w przyziemiu po stronie południowej i rozloko­wanymi przy jego ścianach klatkami schodowymi. Wokół korytarza i hallu rozciągają się poszczególne pomieszczenia pałacu. Westybul jest sklepiony krzyżowo. W salach piętra za­chował się częściowo wystrój sztukatorski sufitów.

Po II wojnie światowej, jak wszystkie inne majątki, i ten przeszedł na rzecz Skarbu Państwa w zarządzie PGR, a od początku lat 90. XX wieku zarządzała nim Agencja Własności Rol­nej Skarbu Państwa. Obecnie pałac jest w rękach prywatnych, przeprowadzono w nim pra­ce remontowe. Mieści się w nim hotel i restauracja.

na podstawie

LWKZ

Opis powstał na podstawie:

Henryków
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Komentarze:

Dodaj komentarz

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: