Pałac w Żarach

Zwiedzony: 20 listopada 2005

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 636 z 16.09.1963 i z 30.06.1964

Żary, PL
-0°C
Scattered clouds
pałac w żarach
listopad 2005

Położenie:

Pałac w Żarach – 

(niem. Sorau), 

w centrum miasta, przy ul. Zamkowej, 

w powiecie 

żarskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Zamek w Żarach, który z założenia był budowlą obronną, pomimo rozbudowy w XVIII w. w stylu renesansowym, nie mógł już sprostać potrzebom swym właścicielom. Postanowili oni wybudować nową, odpowiadającą ich wymaganiom, rezydencję. Projektantem pałacu, który powstał w latach 1710–26 był Juliusz Simonetti. Powstała budowla na zrębie starszych gotyckich i renesansowych budynków w sąsiedztwie zamku i połączona z nim murowanym gankiem przerzuconym na wysokości drugiej kondygnacji. Murowana z cegły niepodpiwniczona, trzykondygnacyjna, czteroskrzydłowa na planie nieregularnego czworoboku z idealnie prostokątnym dziedzińcem, usytuowana na osi wschód-zachód, przechodzącej przez środek dziedzińca i położony w części wschodniej ogród. Całość nakryto dachem mansardowym. Szczególni imponująco prezentuję się fasada południowa. Przedzielona trzema pionowymi ryzalitami, z których boczne zwieńczone są przez trójkątne tympanony wsparte na czterech pilastrach z korynckimi głowicami. Środkowy ryzalit zakończony łukowym tympanonem i małymi trójkątnymi przyczółkami wspierają kolumny. Pola tympanonów wypełniają płaskorzeźby kartuszy herbowych. We wnętrzach ocalały sklepienia kolebkowe z lunetami a w dwóch pomieszczeniach stropy, pokryte freskami o tematyce mitologicznej, obramione sztukateria.

W roku 1944 w wyniku bombardowania zniszczeniu uległo skrzydło północne. Po wojnie nieużytkowany pałac uległ szybkiej dewastacji. W latach 1966–75 budynek został zabezpieczony jako trwała ruina. Planowana odbudowa z przeznaczeniem na dom kultury i bibliotekę nie została niestety zrealizowana.

Pod koniec XX w. sprzedany został prywatnemu inwestorowi.

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Konkatedra w Zielonej Górze

Kościół ufundowany w II poł. XIII w. przez księcia Konrada I głogowskiego poświęcony św. Jadwidze (skądinąd babce fundatora), ukończony w 1294 przez Henryka Głogowczyka, syna Konrada; sam fundator został pochowany w obrębie świątyni. Kościół ten jest najstarszym zachowanym zabytkiem w mieście.

Dawny kościół ewangelicki w Stypułowie

Po pożarze wieży kościoła parafialnego w 1918 r., kiedy stopiły się zabytkowe dzwony, wieś przez kilkanaście lat pozbawiona była dzwonów. Wprawdzie w 1930 r. odbudowano wieżę kościoła, jednak na zakup nowych dzwonów zabrakło środków, głównie ze względu na niewielką liczbę katolików. Z inicjatywą wzniesienia swojej dzwonnicy wystąpili natomiast ewangelicy. W 1933 r. przy drodze do Kożuchowa wzniesiono dzwonnicę. Trójkondygnacyjną wieżę o wysokości 22 m, zwieńczono dachem namiotowym i krzyżem wykonanym z pozłacanej miedzi. Na wieży zamontowano trzy dzwony ufundowane przez Ide Brunzel.

Zamek w Siedlisku

Budowla zniszczona została dopiero pod koniec II wojny światowej, w kwietniu 1945, kiedy to została podpalona przez żołnierzy radzieckich. W roku 1964 opiekę nad zamkiem objął zielonogórski Szczep Drużyn Harcerskich "Makusyni". Rozpoczęto wtedy prace przy odgruzowywaniu zamku. Zdecydowana większość zamku nadal pozostaje jednak w ruinie.

Dzwonnica w Czasławiu

W XIX wieku w miejscowościach, których mieszkańców, zarówno katolików i protestantów, nie stać było na budowę świątyń wznoszono dzwonnice. Dzwony towarzyszyły mieszkańcom tych wsi przy różnych okazjach. Prócz funkcji sakralnych (z okazji świąt, wesel, pogrzebów), dzwoniły podczas uroczystości państwowych, służyły także straży pożarnej. W kilku miejscowościach dzwonnice powstawały ze wspólnej inicjatywy katolików i protestantów i zawieszano na nich dwa dzwony. Z kilku wzniesionych w tym czasie dzwonnic zachowały się budowle drewniane w Kiełczu i Stanach oraz murowane w Czasławiu i Bobrownikach (wzniesiona w 1876 r.).

Ruina kościoła w Złotniku

Ruina gotyckiego kościoła wzniesionego w XIV stuleciu, przebudowanego w 1519, 1561 i 1597 roku oraz powiększonego w XVIII-XIX wieku. Świątynia jednonawowa, murowana z kamienia polnego, z prostokątną wieżą, ze sklepieniem sieciowym w nawie i dwutraktowym krzyżowo-żebrowym ze wspornikami maszkaronowymi w prezbiterium. Zachowała się częściowo gotycka polichromia, drzwi z okuciami, dwa profilowane ostrołukowe portale ceramiczne. Kościół pozostaje w ruinie od 1945 roku.

Pałac w Międzylesiu

Według różnych źródeł, neoklasycystyczny pałac w Międzylesiu został wybudowany w latach 30. XIX wieku lub około 1870 roku, a rozbudowany pod koniec XIX wieku. Jednocześnie z modernizacją pałacu przekształcono dotychczasowy niewielki park w założenie parkowe o charakterze krajobrazowym. Budynki folwarku w większości pochodzą z 1846 roku. Pierwotna rezydencja, założona na planie prostokąta, zaplanowana była symetrycznie, z wieżą umieszczoną w osi fasady. Tak ukształtowana bryła została następnie przedłużona od północy o dwuosiową część, utrzymaną również w stylu eklektycznym.

Zamek w Miodnicy

Udokumentowana źródłowo w 1467 roku siedziba rycerska w Miodnicy, powstała nie­wątpliwie wcześniej. Z zachowanych reliktów można sądzić, że było to założenie obron­ne na planie nieregularnego wieloboku, otoczone murem i fosą, z piętrowym budynkiem mieszkalnym przy zachodnim boku. Mógł to być obiekt typu wieży mieszkalnej, najpew­niej częściowo drewniany. W 1. poł. XVI wieku, na miejscu zamku, wykorzystując część jego murów, Hans von Unruh, wzniósł dwór obronny, zachowany do dziś w przebudowa­nym kształcie. W XIX wieku przedłużone zostało skrzydło południowe, którego zewnętrz­nej stronie nadano walor fasady.

Kościół św. Michała w Nowej Soli

Kościół ewangelicki rozpoczęto budować 22 kwietnia 1591 roku, a budowę ukończono w 1597 roku. Poświęcenie świątyni nastąpiło 27 maja 1597 roku (w dzień Zielonych Świąt) przez pastora z Rakowa koło Smardzewa pod Świebodzinem i diakona Abrahama Cremerusa z Żubrowa. Świątynia pw. św. Michała Archanioła był kościołem jednonawowy. Dopiero później w roku 1688 roku dobudowano kaplicę, chór oraz nawy boczne nadając budowli kształt litery T.

Dwór w Jeleninie

Dwór w Jeleninie Dolnym od średniowiecza była siedzibą rodową hrabiów von Knobersdorff. Dwór powstał w latach 1781-1797 wzniesiony przez ówczesnego właściciela generała von Franckenberg. Przebudowany w XIX w. w stylu klasycystycznym. Po II wojnie światowej przejęty przez Skarb Państwa. Od jakiegoś czasu nieużytkowany obiekt popada w coraz większą ruinę (zawaliły się m.in. dachy).

Zamek w Letnicy

W Letnicy istniał prawdopodobnie już w XIII wieku zameczek drewniano-ziemny. W początkach XIV wieku należał do komesa Mlodote. Niedługo potem w jego miejscu wzniesiono kamienną wieżę mieszkalną. Miała ona wymiary 7x11 metrów i została otoczona fosą. Wieża została zniszczona w czasie wojny trzydziestoletniej, a po pożarze z 1642 roku nie została już odbudowana. Resztki murów znajdują się na południe od kościoła parafialnego.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: