Zamek w Sławie

Zwiedzony: 6 listopada 2005

Obiekt zabytkowy

nr rej.: nr rej.: 243 z 3.04.1961
oraz 605 z 20.06.1963

Rate limit exceeded, please try again in few seconds.
Zamek w Sławie
czerwiec 2016

Położenie:

Zamek w Sławie – 

(niem. Schlesiersee), 

na południowy–zachód od Rynku, 

w powiecie 

nowosolskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Zamek w Sławie powstał około XV w. zbudowany przez książąt głogowskich. W 1468 r. wymieniany jest w dokumencie zakupu miasta przez ród Rechenbergów. Oni to dokonali rozbudowy zamku. W roku 1721 w mieście wybuchł wielki pożar w wyniku którego zniszczeniu uległo 105 budynków, kościół, a także zamek, z którego została oficyna z wieżą szesnastowieczną (ostatnie badania wykazały, że obiekt jest znacznie młodszy) i część skrzydła południowego. W tym czasie (1655–1887) miasto należało do Barwitzów hrabiów von Fernemont. Oni to odbudowali zamek w latach 1732–1735 w stylu barokowego pałacu z wykorzystaniem murów dawnego zamku. Otoczono go również ogrodem w stylu francusko–włoskim. W 1743 roku na dziedziniec pałacowy przeniesiono znajdującą się w rynku figurę Jana Nepomucena. 23 września 1759 r. miasto zostało splądrowane przez rosyjskich huzarów. Zniszczeniu uległ też pałac, m.in. urządzono sobie w jego wnętrzu konne przejażdżki, niszcząc w ten sposób część stropów. Po śmierci ostatniego z rodu Barwitz von Fernemont – Carla właścicielem zamku został w 1886 roku, wywodzący się z Moraw hrabia von Haugwitz i majątek ten należał do tej rodziny do końca drugiej wojny światowej. W czasie II wojny światowej w pałacu znajdowała się siedziba niemieckich badaczy rasistowskich.

Dwukondygnacyjna budowla na planie prostokąta nakryta jest dachem mansardowym z prostokątnymi lukarnami. Poprzedza go dziedziniec ze starymi platanami, na którym znajduję się figurka św. Jana Nepomucena. Wewnątrz zachował się dwukondygnacyjny salon.

W czasie II wojny światowej w pałacu mieścił się VII oddział Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy SS, a dokładnie jego pododdział H–Sonderkommando (H – niem. Hexe, czyli czarownica). Zajmował się zdobywaniem i analizą procesów o czary. W Sławie zgromadzono ponad 34 tysiące indywidualnych kart dla każdego faktu zakwalifikowanego jako “czary”. Dotyczą kobiet i mężczyzn skazanych za uprawianie magii z Niemiec, Europy i całego świata (Indie, Meksyk) z lat 385–1940. Szczególnie interesowały ich też tortury i metody uśmiercania ludzi. H–Sonderkommando funkcjonowało w latach 1935–1944. Po wojnie zgromadzone archiwum zostało podzielone przez Urząd Bezpieczeństwa na trzy części. Jedną oddano Bibliotece Poznańskiej, drugą zarekwirowało UB, a trzecią do archiwum poznańskiego, określając nazwą “Kartoteka Procesów o Czary”. Do dzisiaj nie została gruntownie przebadana.

Do 2006 roku obiekt był użytkowany przez Państwowy Dom Dziecka.

W kartotekach znalazły się również przypadki czarów odnotowanych na terenie Polski. Największa ich ilość – 34, pochodzi z Wągrowca. Są one dość absurdalne: odnotowano zaczarowanie wołów, czy też oczy świecące się na czerwono.

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Kościół w Niegosławicach

Wczesnogotycki kościół parafialny pw. św. Anny zbudowany został w II połowie XII w. z kamienia polnego. Początkowo była to budowla jednonawowa z prostokątnym prezbiterium, do której w 1601 roku dostawiono wieżę, a w 1750 kaplicę od północy. Barokowe wyposażenie wnętrza pochodzi z XVIII w. Kościół otacza mur, w którym umieszczono gotycką, murowaną z kamienia, ostrołukową bramę z XV w., nakrytą dachem czterospadowym. W narożniku muru znajduje się również dawna kaplica grobowa z XVIII w.

Pałac w Jasieniu

Barokowy pałac byłych właścicieli miasta Jasień zbudowany został w 1780 r. Budynek wykonano z cegły na planie wydłużonego prostokąta. Frontowe wejście do budynku zdobi symetrycznie ułożona grupa broni wraz ze zbroją. Jest to dekoracyjny motyw, spotykany w rzeźbie architektonicznej, rozpowszechniony w epoce renesansu i baroku. Takie dekoracje świadczą o rycerskich tradycjach właścicieli pałacu.

Krzyż kamienny w Miłakowie

Krzyż kamienny typu łacińskiego, o wymiarach 75x44x23 cm. Wykonany jest ze zlepieńca. Nie jest znana data ani powód powstania tego krzyża. Możliwe, że pochodzi on z późnego średniowiecza. Jest to jednak hipoteza nie poparta żadnymi dowodami. Datowanie utrudnia również bardzo prosta forma krzyża, nieposiadającego cech stylowych, pozwalających na przybliżone datowanie metodą analizy porównawczej.

Kościół św. Ducha w Kożuchowie

Kościół szpitalny wzniesiony przy szpitalu pod tym samym wezwaniem założono w drugiej połowie XIII wieku na dawnym przedmieściu żagańskim czyli poza murami miejskimi, przy obecnej ulicy 1 Maja. Pierwsza wzmianka w dokumentach pochodzi z 1320 r. mówiąca o zwiększeniu dotacji na kościół przez księcia Henryka IV. Następna pochodzi z 1349 roku kiedy to żagański mieszczanin Peter Unglowb część dochodów ze wsi Cisów przekazywał na rzecz szpitala św. Ducha.

Kościół w Borowie Wielkim

Wczesnogotycki kościół wybudowano na niewielkim wzniesieniu w środkowej części wsi. Powstała wtedy jednonawowa, murowana z kamienia i cegły świątynia z wyodrębnionym prostokątnym prezbiterium. W XV w. kościół przekształcono, dobudowując od północy do prezbiterium zakrystię i do nawy od zachodu wysoką, wzmocnioną masywnymi skarpami wieżę.

Ruina kościoła w Długich

Ruina kościoła św. Jakuba w Długich z XIII w. Zbudowany z kamienia polnego. Na początku XVI wieku przeszedł w ręce ewangelików. Większość mieszkańców wsi stanowili protestanci. W 1654 roku kościół ponownie trafił pod opiekę katolików. Z powodu braku wiernych popadł w ruinę. Zniszczenia dopełnił pożar w 1856 r.

Zamek w Lubsku

Zamek wraz z parkiem krajobrazowym położony jest w północno-zachodniej części stare­go miasta. Granicę wschodnią założenia wyznacza ulica Zamkowa, natomiast od zacho­du i północy, odnogi rzeki Lubszy. Główny wjazd do zamku, ulokowanego na niewielkim wzniesieniu, prowadzi od strony wschodniej przez przejazd w budynku bramnym. Założe­nie zamkowo-parkowe jest użytkowane przez Dom Pomocy Społecznej.

Dawny kościół ewangelicki w Stypułowie

Po pożarze wieży kościoła parafialnego w 1918 r., kiedy stopiły się zabytkowe dzwony, wieś przez kilkanaście lat pozbawiona była dzwonów. Wprawdzie w 1930 r. odbudowano wieżę kościoła, jednak na zakup nowych dzwonów zabrakło środków, głównie ze względu na niewielką liczbę katolików. Z inicjatywą wzniesienia swojej dzwonnicy wystąpili natomiast ewangelicy. W 1933 r. przy drodze do Kożuchowa wzniesiono dzwonnicę. Trójkondygnacyjną wieżę o wysokości 22 m, zwieńczono dachem namiotowym i krzyżem wykonanym z pozłacanej miedzi. Na wieży zamontowano trzy dzwony ufundowane przez Ide Brunzel.

Dwór w Jabłonowie

Pierwsza wzmianka na temat wsi pochodzi z połowy XIII wieku. Stała się wówczas dona­cją dla zakonu augustianów uczynioną przez książąt żagańskich i pozostawała w ich rękach do czasu sekularyzacji. Pod koniec XVII wieku zbudowano barokową rezydencję dla opa­ta żagańskiego.

Dwór w Kamionce

Dwór w Kamionce, który uważa się za najstarszą część zespołu, zbudowaną w drugiej połowie lub pod koniec XVII wieku prawdopodobnie przez Hansa Christopha von Berge z Niwisk. Został wzniesiony na miejscu starszej, być może średniowiecznej siedziby szlacheckiej, której relikty widnieją jeszcze w części podziemnej. Gruntownej przebudowy obiektu dokonano około połowy XIX wieku. Późnoklasycystyczny dwór, który zachował się do dziś zbudowano z kamienia i cegły na planie prostokąta i nakryto niskim, czterospadowym dachem.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: