Zamek w Sławie

Zwiedzony: 6 listopada 2005

Obiekt zabytkowy

nr rej.: nr rej.: 243 z 3.04.1961
oraz 605 z 20.06.1963

,
0°C
Zamek w Sławie
czerwiec 2016

Położenie:

Zamek w Sławie – 

(niem. Schlesiersee), 

na południowy–zachód od Rynku, 

w powiecie 

nowosolskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Zamek w Sławie powstał około XV w. zbudowany przez książąt głogowskich. W 1468 r. wymieniany jest w dokumencie zakupu miasta przez ród Rechenbergów. Oni to dokonali rozbudowy zamku. W roku 1721 w mieście wybuchł wielki pożar w wyniku którego zniszczeniu uległo 105 budynków, kościół, a także zamek, z którego została oficyna z wieżą szesnastowieczną (ostatnie badania wykazały, że obiekt jest znacznie młodszy) i część skrzydła południowego. W tym czasie (1655–1887) miasto należało do Barwitzów hrabiów von Fernemont. Oni to odbudowali zamek w latach 1732–1735 w stylu barokowego pałacu z wykorzystaniem murów dawnego zamku. Otoczono go również ogrodem w stylu francusko–włoskim. W 1743 roku na dziedziniec pałacowy przeniesiono znajdującą się w rynku figurę Jana Nepomucena. 23 września 1759 r. miasto zostało splądrowane przez rosyjskich huzarów. Zniszczeniu uległ też pałac, m.in. urządzono sobie w jego wnętrzu konne przejażdżki, niszcząc w ten sposób część stropów. Po śmierci ostatniego z rodu Barwitz von Fernemont – Carla właścicielem zamku został w 1886 roku, wywodzący się z Moraw hrabia von Haugwitz i majątek ten należał do tej rodziny do końca drugiej wojny światowej. W czasie II wojny światowej w pałacu znajdowała się siedziba niemieckich badaczy rasistowskich.

Dwukondygnacyjna budowla na planie prostokąta nakryta jest dachem mansardowym z prostokątnymi lukarnami. Poprzedza go dziedziniec ze starymi platanami, na którym znajduję się figurka św. Jana Nepomucena. Wewnątrz zachował się dwukondygnacyjny salon.

W czasie II wojny światowej w pałacu mieścił się VII oddział Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy SS, a dokładnie jego pododdział H–Sonderkommando (H – niem. Hexe, czyli czarownica). Zajmował się zdobywaniem i analizą procesów o czary. W Sławie zgromadzono ponad 34 tysiące indywidualnych kart dla każdego faktu zakwalifikowanego jako “czary”. Dotyczą kobiet i mężczyzn skazanych za uprawianie magii z Niemiec, Europy i całego świata (Indie, Meksyk) z lat 385–1940. Szczególnie interesowały ich też tortury i metody uśmiercania ludzi. H–Sonderkommando funkcjonowało w latach 1935–1944. Po wojnie zgromadzone archiwum zostało podzielone przez Urząd Bezpieczeństwa na trzy części. Jedną oddano Bibliotece Poznańskiej, drugą zarekwirowało UB, a trzecią do archiwum poznańskiego, określając nazwą “Kartoteka Procesów o Czary”. Do dzisiaj nie została gruntownie przebadana.

Do 2006 roku obiekt był użytkowany przez Państwowy Dom Dziecka.

W kartotekach znalazły się również przypadki czarów odnotowanych na terenie Polski. Największa ich ilość – 34, pochodzi z Wągrowca. Są one dość absurdalne: odnotowano zaczarowanie wołów, czy też oczy świecące się na czerwono.

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Pałacyk myśliwski w Tarnowie Jeziernym

Do końca XVI wieku właścicielami majątków tarnowskich byli m. in. Mikołaj von Rachenberg i Jerzy Slawbuf. W 1595 roku z nadania cesarskiego, prawo własności do dóbr przejmuje Jerzy Schöneich. 29 lat później, jego bratanek Jan zw. Nieszczęśliwym, buduje na grodzie pałacyk myśliwski.

Pałac w Pomorsku

Pałac w Pomorsku założony został na planie prostokąta, do którego krótszych boków do­budowano występujące przed lico korpusu głównego aneksy. Plan wzbogacają reprezenta­cyjne schody od frontu oraz ulokowana od strony parku drewniana weranda. Rozwinięcie planu uwidacznia się także w zróżnicowaniu bryły pałacu.

Dwór w Starym Żaganiu

Dwór w Starym Żaganiu w stylu klasycystycznym został wzniesiony w 4. ćw. XIX wieku. To budynek muro­wany z cegły pełnej, tynkowany, z pokryciem dachowym z dachówki ceramicznej karpiów­ki. Rozplanowany na rzucie prostokąta z elewacją frontową zwróconą w kierunku połu­dniowym. Dwukondygnacyjna, podpiwniczona bryła nakryta jest wysokim dachem czte­rospadowym z lukarnami i wydatną wystawką – w osi fasady zwieńczoną trójkątnym szczy­tem – przekrytą dachem naczółkowym. Siedmioosiowa elewacja frontowa zakomponowa­na jest niesymetrycznie.

Kościół w Dzikowicach

Kościół w Dzikowicach w stylu wczesnogotyckim, zbudowany w XIII wieku z kamienia polnego i rudy darniowej, jednonawowy. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1273 r. Obecny kształt budowli pochodzi z ok. 1406 r. W XV w. dobudowano ceglaną wieżę.

Krzyż pokutny w Ochli

Łaciński krzyż pokutny umieszczony na lewo od schodów prowadzących do kościoła. Jego wymiary to: 46 x 52 x 22 cm. Wykonany jest ze zlepieńca. Na krzyżu wyryta data 28.11.1604. Legenda mówi że krzyż postawiono ku przestrodze i dla zapamiętania zabójstwa pasterza przez ówczesnego dziedzica von Rothenburg w 1604 roku.

Pałac w Zimnej Brzeźnicy

Pałac w Zimnej Brzeźnicy został wybudowany zapewne po pożarze poprzedniej rezydencji w końcu XIX. Na tyłach pałacu istnieje park krajobrazowy z tego samego okresu.

Kościół w Studzieńcu

Kościół założony jest na rzucie prostokąta z nawą tej samej szerokości co prezbiterium od wschodniej strony, które zamknięte jest trójkątnie. Prezbiterium jest najstarszą częścią kościoła. Od strony zachodniej stoi wolno stojąca drewniana dzwonnica. Od strony wschodniej na zewnątrz wmurowano epitafia. Dach kościoła pokrywa gont drewniany. Całość otacza mur kamienny. Mimo że kościół był wielokrotnie przebudowywany, zachował wczesnogotycki styl.

Pałac w Bojadłach

Zespół pałacowy w Bojadłach składa się z pałacu, parku, dwóch kordegard i dwóch oficyn. Założenie w Bojadłach odbiega od schematu jaki stosowano w okresie baroku, umieszczając pałac na osi drogi dojazdowej z dziedzińcem przed i ogrodem za pałacem. Tutaj pałac umieszczono po jednej stronie drogi dojazdowej, po drugiej natomiast znajduję się park.

Ruina kościoła ewangelickiego w Niwiskach

Ruina kościoła ewangelickiego w Niwiskach to świątynia zbudowana jako budowla szachulcowa na planie krzyża greckiego z XVIII w. Nakryta dachem wielospadowym. Wnętrze obiegały empory. W XIX wieku została przebudowana w stylu klasycystycznym.

Pałac w Stypułowie

Pałac w Stypułowie Dolnym powstał w 1800 roku pod wpływem berlińsko-poczdamskich nurtów architektonicznych tamtych czasów opierających się na wzorcach klasyki antycznej. Wzniósł go jako swoją siedzibę Ernst von Knobelsdorff, którego rodzina rezydowała w Stypułowie od XV wieku.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: