Zamek w Sławie

Zwiedzone: 6 listopada 2005

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 243 z 3.04.1961
oraz 605 z 20.06.1963

Zamek w Sławie
czerwiec 2016

Położenie:

Zamek w Sławie – 
(niem. Schlesiersee), 

na południowy–zachód od Rynku

, w powiecie 
nowosolskim, 
w województwie lubuskim, 
w Polsce.

Opis:

Zamek w Sławie powstał około XV w. zbudowany przez książąt głogowskich. W 1468 r. wymieniany jest w dokumencie zakupu miasta przez ród Rechenbergów. Oni to dokonali rozbudowy zamku. W roku 1721 w mieście wybuchł wielki pożar w wyniku którego zniszczeniu uległo 105 budynków, kościół, a także zamek, z którego została oficyna z wieżą szesnastowieczną (ostatnie badania wykazały, że obiekt jest znacznie młodszy) i część skrzydła południowego. W tym czasie (1655–1887) miasto należało do Barwitzów hrabiów von Fernemont. Oni to odbudowali zamek w latach 1732–1735 w stylu barokowego pałacu z wykorzystaniem murów dawnego zamku. Otoczono go również ogrodem w stylu francusko–włoskim. W 1743 roku na dziedziniec pałacowy przeniesiono znajdującą się w rynku figurę Jana Nepomucena. 23 września 1759 r. miasto zostało splądrowane przez rosyjskich huzarów. Zniszczeniu uległ też pałac, m.in. urządzono sobie w jego wnętrzu konne przejażdżki, niszcząc w ten sposób część stropów. Po śmierci ostatniego z rodu Barwitz von Fernemont – Carla właścicielem zamku został w 1886 roku, wywodzący się z Moraw hrabia von Haugwitz i majątek ten należał do tej rodziny do końca drugiej wojny światowej. W czasie II wojny światowej w pałacu znajdowała się siedziba niemieckich badaczy rasistowskich.

Dwukondygnacyjna budowla na planie prostokąta nakryta jest dachem mansardowym z prostokątnymi lukarnami. Poprzedza go dziedziniec ze starymi platanami, na którym znajduję się figurka św. Jana Nepomucena. Wewnątrz zachował się dwukondygnacyjny salon.

W czasie II wojny światowej w pałacu mieścił się VII oddział Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy SS, a dokładnie jego pododdział H–Sonderkommando (H – niem. Hexe, czyli czarownica). Zajmował się zdobywaniem i analizą procesów o czary. W Sławie zgromadzono ponad 34 tysiące indywidualnych kart dla każdego faktu zakwalifikowanego jako „czary”. Dotyczą kobiet i mężczyzn skazanych za uprawianie magii z Niemiec, Europy i całego świata (Indie, Meksyk) z lat 385–1940. Szczególnie interesowały ich też tortury i metody uśmiercania ludzi. H–Sonderkommando funkcjonowało w latach 1935–1944. Po wojnie zgromadzone archiwum zostało podzielone przez Urząd Bezpieczeństwa na trzy części. Jedną oddano Bibliotece Poznańskiej, drugą zarekwirowało UB, a trzecią do archiwum poznańskiego, określając nazwą „Kartoteka Procesów o Czary”. Do dzisiaj nie została gruntownie przebadana.

Do 2006 roku obiekt był użytkowany przez Państwowy Dom Dziecka.

W kartotekach znalazły się również przypadki czarów odnotowanych na terenie Polski. Największa ich ilość – 34, pochodzi z Wągrowca. Są one dość absurdalne: odnotowano zaczarowanie wołów, czy też oczy świecące się na czerwono.

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Komentarze:

Dodaj komentarz

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: