Pałac Villa Ludwigshöhe

Zwiedzony: 12 listopada 2000

Rate limit exceeded, please try again in few seconds.
Pałac Villa Ludwigshöhe
listopad 2000

Położenie:

Pałac Villa Ludwigshöhe – 

na zachód od miejscowości Rhodt, 

w powiecie 

Südliche Weinstraße, 

w landzie Nadrenia–Palatynat, 

w Niemczech.

Opis:

Dla neogotyckiej rezydencji letniej Stolzenfels zostawił król Ludwig I Bawarski klasycystyczną Villa Ludwigshöhe. Zbudowana została w latach 1845-52 przez architekta z Monachium Friedricha Gärtnera (był także inspektorem w galerii Sztuki Bawarii) i Leo von Klenze na stokach doliny Renu. Tym samym król dodał jeszcze jedną inwestycje do tych, które zrealizował w Palatynacie; rozbudował port nazwany swym imieniem w Ludwigshafen, wybudował linie kolejową (Ludwigsbahn) z Ludwigshafen do Bexbach (Saarland), wybudował Antikenhalle w Speyer, przemalował katedrę w Speyer, a także planował, lecz nie zrealizował rozbudowę zamku Trifels. Po długich poszukiwaniach na budowę wybrał miejsce poniżej ruin zamku Rietburg.

W otoczeniu kasztanowców i winnicami u podnóża, z widokiem na dolinę Renu, powstała klasycystyczna czworokątna budowla, z wewnętrznym dziedzińcem, do którego prowadzi korytarz z zewnątrz. Król Ludwig I przebywał tu często. Po odejściu od władzy w 1848 roku finansował nadal pracę wykończeniowe z własnej kasy. Po przejęciu władzy przez lud, jedyny w swym rodzaju obiekt przeszedł w posiadanie Rheinland–Pfalz, który ustanowił Państwowy Zarząd Zamków. W latach 1977-80 zarząd przeprowadził roboty restauratorskie. Obecnie znajduje się pod Zarządem Muzeów Państwowych z siedzibą w Mainz.

Portal główny od północnej strony otwiera wejście prowadzące na klatkę schodową, charakterystycznie pomalowaną w pompejskim stylu. Ludwig faworyzował ten styl stosując go w Monachium jak i w pałacu w Aschaffenburg. Na klatce wisi obraz olejny (kopia oryginału z Monachium autorstwa J. Stieler’a, którą wykonał Mattlener), na którym naturalnej wielkości inwestor pozdrawia wchodzących. Na północno–zachodniej stronie parteru znajduje się kuchnia pałacowa z imponującym oryginalnym umeblowaniem. Od północnego–zachodu mieści się dawna sala audiencyjna. Także tutaj swe piętno odcisnęły zarówno romantyczne zamki Pfalzu jak i włoski antyk. Logia z pergolą zamyka północną stronę. Od strony południowej leży gabinet, do którego wchodzi się przez jadalnie. Tutaj również króluje styl pompejski. Antyczne sceny na małych obrazkach mieszają się z formami o klasycznych motywach i elegancko wyglądającym ornamentem. Należą do najlepszych w swym rodzaju z tego okresu. Barwy i szyku dodaje widok na dolinę Renu poprzez okna wychodzące na taras otoczony kolumnami, z którego schody prowadzą miedzy winorośle. Również w pomieszczeniach mieszkalnych zastosowano styl z tej epoki. Wysokie i jasne, z kosztownymi meblami częściowo zaprojektowanymi przez Leo von Klenze w 1820 roku. Dekoracyjny parkiet odpowiada formą ścian i sufitu. Żyrandole tutaj, tak jak i w innych pomieszczeniach, pochodzą z epoki klasycyzmu, a być może są jeszcze starsze. Wszystkie pomieszczenia mają okna na zewnątrz. Drzwi wychodzą na wewnętrzny korytarz otaczający wybetonowany środkowy dziedziniec, na który mogła wjechać kareta.

Również na pierwszym (jedynym) piętrze korytarz znajduje się na zewnątrz na dziedzińcu. Jednak tutaj ściany są bogaciej zdobione niż na dole. Na ścianach położono starannie farbę w różowym odcieniu. Tak jak na parterze drzwi pomalowano w matowo czerwone prążki. Od schodów zaczyna się otwarty ciąg do pokoi narożnych, przejście do balkonu ze swych pokoi prywatnych miał król pod pergolą tak jak w altanie. Narożne pomieszczenie mieści gabinet do pracy, w którym kiedyś znajdowała się sypialnia zarządcy. Portrety malowane m.in. przez nadwornego malarza i dyrektora galerii Chrystiana von Mannlich, przedstawiają dynastię z Zweibrücken, oraz dziadka Ludwika. Villa nie była pomyślana jako zwykła rezydencja, pokazuje nam po dziś dzień zapomnianą dworską kulturę, pozwala odprężyć się zwiedzającym i wczuć w tamte czasy. „Villa w stylu włoskim, na pewno tylko na piękne pory roku, łagodna część królestwa” – tak życzył zarządca. Na górnym piętrze w południowym i zachodnim skrzydle mieści się galeria impresjonisty Maxa Slevogt’a. Wisi tu około 60 obrazów w 1971 roku nabytych przez bundesland Rheinland–Pfalz (spuścizna po malarzu). Slevogt urodził się w 1868 roku, zmarł i został pochowany w 1932 roku w Neukastel przy Leinsweiler. Obrazy malowane śmiałym pociągnięciem pędzla, w jasnych barwach ukazują rozwój artysty na przełomie pół wieku (1887-1831) jego entuzjazm i wewnętrzne więzi z kulturą regionu.

Galeria:

Panoramy sferyczne 3D:

Inne zabytki w landzie Nadrenia–Palatynat:

Zamek Wilgartaburg

Wilgartaburg lub Wiligartaburg zaliczany jest do najstarszych zamków w Pfalzu. Niestety jego historia nie jest bliżej znana. Powstał przypuszczalnie na początku XI w. wybudowany przez opata klasztoru Hornbach. W czasie przeprowadzonych prac wykopaliskowych stwierdzono, że obiekt był użytkowany do XIII w. Nie wiadomo czy został zniszczony w tym czasie czy też później. Podania mówią, że mieszkała tu hrabina Wiligarta prowadząc pustelnicze życie po śmierci jej męża, żeby odpokutować za jego rozwiązłe życie.

Krzyż kamienny w Hanhofen

Krzyż pokutny w Hanhofen położony przy drodze K 26. Wykonany z piaskowca o wymiarach 60 x 55 x 18 cm. Według tradycji leżą tutaj żołnierze polegli w czasie bitwy z 15 listopada 1703 roku w Speyerbach pochowani przez okolicznych chłopów w kilku zbiorowych mogiłach. Wcześniej w rejonie Speyer, Dudenhofen, Hanhofen, Harthausen, Schwegenheim istniało więcej krzyży, które związane były z bitwą pod Spayerbach.

Zamek Rietburg

Zamek Rietburg koronuje porośnięty lasem wierzchołek ponad pałacem Villa Ludwigshöhe. Poniżej leży wioska winiarska - Rhodt z wieloma idyllicznymi domkami. Do zamku można dojść pieszo jak i dojechać wyciągiem krzesełkowym, którego dolna stacja znajduje się nieopodal pałacu Villa Ludwigshöhe.

Zamek Battenburg

Prawdopodobnie zamek został wzniesiony przez grafa Friedrich III von Leiningen († 1287). Do zburzenia w czasie palatyńskiej wojny sukcesyjnej w 1689 roku zamek był w posiadaniu panów von Leininger, do których należał wówczas kraj Leininger. Wspólnie z położonym 1400 m na północ zamkiem Neuleiningen kontrolował wejście do doliny Eckbach. 5 km na południowy zachód w górę strumienia położony jest rodowy zamek panów von Leiningen - Altleiningen.

Zamek Madenburg

Zamek Madenburg ( biskupi) jest jednym z największych zamków Palatynatu. Zwany też Eschbacher Burg, jako że leży około 250 metrów ponad miejscowością Eschbach, na długim i wąskim grzbiecie południowego stoku góry Rothenberg. Budowla rozciąga się na długości 180 metrów i szerokości 50 metrów. Założony został w XI w. Rok 1525 ( Wojna Chłopska) zamienia twierdzę w „pustą kupę kamieni".

Zamek Burghalder

Położone na pagórku "Burghalder" ponad miejscowością Hauenstein refugium powstało prawdopodobnie w czasach Karolingów w IX w. Służyło jako miejsce schronienia dla okolicznej ludności w czasie wojny. Po wejściu na szczyt niewiele można zobaczyć. O tym że istniał tu zamek informuje wykuta w skale inskrypcja. Dopiero dokładne rozejrzenie pozwoli nam znaleźć resztki rowów i wałów ziemnych.

Zamek Lichtenstein

Zamek Lichtenstein zbudowany został około 1200 roku i należał do systemu obronnego Staufów. Chronił drogą łączącą Kaiserslautern ze Spirą. Był siedzibą rodową tak samo nazywanej rodziny – von Lichtenstein.

Zamek Hohenfels w Pfalz

Zamek przypuszczalnie był wybudowany w XI. stuleciu przez Wernera I. von Bolanden. W 1352 roku będąc zamkiem raubritterów został zniszczony przez hrabiów Sponheim i wojska z miast Speyer i Worms. W 1932 roku zostały odkopane i oczyszczone jego fundamenty przez Historyczne Muzeum Speyer, które jednak w późniejszym czasie zostały częściowo uszkodzone tak, że pozostały z nich skąpe resztki.

Zamek Gräfenstein

Pierwsza wzmianka o zamek Gräfenstein pochodzi z 1237 roku w dokumencie podziału hrabiów z Leiningen. Centrum założeni, donżon i palatium pochodzi prawdopodobnie z XII w. więc z czasów dynastii Staufów. Wznosi się ona na wysokim na 12 m. skalnym płaskowyżu.

Zamek Ruppertsecken

Zamek wybudowany prawdopodobnie w XII w. przez raugrafa Rupperta II. Po raz pierwszy wymieniany w dokumentach w 1344 roku. Zniszczony w 1470 roku. W historii wsi wspominany jako "zamek raubritterów Ruprechtseck". Zamek jest typowym zamkiem górskim. Zachowały się resztki wieży.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: