Pałac Villa Ludwigshöhe

Zwiedzony: 12 listopada 2000

Edenkoben, DE
7°C
Overcast clouds
Pałac Villa Ludwigshöhe
listopad 2000

Położenie:

Pałac Villa Ludwigshöhe – 

na zachód od miejscowości Rhodt, 

w powiecie 

Südliche Weinstraße, 

w landzie Nadrenia–Palatynat, 

w Niemczech.

Opis:

Dla neogotyckiej rezydencji letniej Stolzenfels zostawił król Ludwig I Bawarski klasycystyczną Villa Ludwigshöhe. Zbudowana została w latach 1845-52 przez architekta z Monachium Friedricha Gärtnera (był także inspektorem w galerii Sztuki Bawarii) i Leo von Klenze na stokach doliny Renu. Tym samym król dodał jeszcze jedną inwestycje do tych, które zrealizował w Palatynacie; rozbudował port nazwany swym imieniem w Ludwigshafen, wybudował linie kolejową (Ludwigsbahn) z Ludwigshafen do Bexbach (Saarland), wybudował Antikenhalle w Speyer, przemalował katedrę w Speyer, a także planował, lecz nie zrealizował rozbudowę zamku Trifels. Po długich poszukiwaniach na budowę wybrał miejsce poniżej ruin zamku Rietburg.

W otoczeniu kasztanowców i winnicami u podnóża, z widokiem na dolinę Renu, powstała klasycystyczna czworokątna budowla, z wewnętrznym dziedzińcem, do którego prowadzi korytarz z zewnątrz. Król Ludwig I przebywał tu często. Po odejściu od władzy w 1848 roku finansował nadal pracę wykończeniowe z własnej kasy. Po przejęciu władzy przez lud, jedyny w swym rodzaju obiekt przeszedł w posiadanie Rheinland–Pfalz, który ustanowił Państwowy Zarząd Zamków. W latach 1977-80 zarząd przeprowadził roboty restauratorskie. Obecnie znajduje się pod Zarządem Muzeów Państwowych z siedzibą w Mainz.

Portal główny od północnej strony otwiera wejście prowadzące na klatkę schodową, charakterystycznie pomalowaną w pompejskim stylu. Ludwig faworyzował ten styl stosując go w Monachium jak i w pałacu w Aschaffenburg. Na klatce wisi obraz olejny (kopia oryginału z Monachium autorstwa J. Stieler’a, którą wykonał Mattlener), na którym naturalnej wielkości inwestor pozdrawia wchodzących. Na północno–zachodniej stronie parteru znajduje się kuchnia pałacowa z imponującym oryginalnym umeblowaniem. Od północnego–zachodu mieści się dawna sala audiencyjna. Także tutaj swe piętno odcisnęły zarówno romantyczne zamki Pfalzu jak i włoski antyk. Logia z pergolą zamyka północną stronę. Od strony południowej leży gabinet, do którego wchodzi się przez jadalnie. Tutaj również króluje styl pompejski. Antyczne sceny na małych obrazkach mieszają się z formami o klasycznych motywach i elegancko wyglądającym ornamentem. Należą do najlepszych w swym rodzaju z tego okresu. Barwy i szyku dodaje widok na dolinę Renu poprzez okna wychodzące na taras otoczony kolumnami, z którego schody prowadzą miedzy winorośle. Również w pomieszczeniach mieszkalnych zastosowano styl z tej epoki. Wysokie i jasne, z kosztownymi meblami częściowo zaprojektowanymi przez Leo von Klenze w 1820 roku. Dekoracyjny parkiet odpowiada formą ścian i sufitu. Żyrandole tutaj, tak jak i w innych pomieszczeniach, pochodzą z epoki klasycyzmu, a być może są jeszcze starsze. Wszystkie pomieszczenia mają okna na zewnątrz. Drzwi wychodzą na wewnętrzny korytarz otaczający wybetonowany środkowy dziedziniec, na który mogła wjechać kareta.

Również na pierwszym (jedynym) piętrze korytarz znajduje się na zewnątrz na dziedzińcu. Jednak tutaj ściany są bogaciej zdobione niż na dole. Na ścianach położono starannie farbę w różowym odcieniu. Tak jak na parterze drzwi pomalowano w matowo czerwone prążki. Od schodów zaczyna się otwarty ciąg do pokoi narożnych, przejście do balkonu ze swych pokoi prywatnych miał król pod pergolą tak jak w altanie. Narożne pomieszczenie mieści gabinet do pracy, w którym kiedyś znajdowała się sypialnia zarządcy. Portrety malowane m.in. przez nadwornego malarza i dyrektora galerii Chrystiana von Mannlich, przedstawiają dynastię z Zweibrücken, oraz dziadka Ludwika. Villa nie była pomyślana jako zwykła rezydencja, pokazuje nam po dziś dzień zapomnianą dworską kulturę, pozwala odprężyć się zwiedzającym i wczuć w tamte czasy. „Villa w stylu włoskim, na pewno tylko na piękne pory roku, łagodna część królestwa” – tak życzył zarządca. Na górnym piętrze w południowym i zachodnim skrzydle mieści się galeria impresjonisty Maxa Slevogt’a. Wisi tu około 60 obrazów w 1971 roku nabytych przez bundesland Rheinland–Pfalz (spuścizna po malarzu). Slevogt urodził się w 1868 roku, zmarł i został pochowany w 1932 roku w Neukastel przy Leinsweiler. Obrazy malowane śmiałym pociągnięciem pędzla, w jasnych barwach ukazują rozwój artysty na przełomie pół wieku (1887-1831) jego entuzjazm i wewnętrzne więzi z kulturą regionu.

Galeria:

Panoramy sferyczne 3D:

Inne zabytki w landzie Nadrenia–Palatynat:

Zamek Diemerstein

Zamek Diemerstein wymieniany jest w dokumentach w roku 1216 (Rudegar z Diemarstein, pierwszy szlachcic z zamku). Rok później opisani są szlachcice Männern Nebelung i Rüdiger von Dymarstein, zawikłani w finansowy spór z klasztorem Otterberg. Zadaniem władców Diemerstein była między innymi ochrona dróg od Frankenstein po Kaiserslautern.

Zamek Ramburg

Na lesistym grzbiecie Gór Kurzych 436 m n. p. m. i 200 m ponad wsią Ramberg położone są ruiny zamku Ramburg. Warownia założona została w XII w., z którego pochodzą resztki murów, do ochrony cesarskiego zamku Trifels. Swe powstanie zawdzięcza cesarzowi Barbarrosie. Krótko przed zniszczeniem w czasie Wojny Chłopskiej był w posiadaniu panów von Dalberg, a później hrabiów von Löwenstein - Scharfeneck, którzy kupili zamek w 1540 roku.

Zamek Altdahn

Zamek położony jest w południowym Lesie Palatyńskim, około 1 kilometr na wschód od niewielkiego miasta Dahn. Należy do grupy zamków z Dahn, do których zalicza się również zamki Grafendahn i Tanstein. Te trzy zamki nie powstały w tym samym czasie, ale położone są jeden obok drugiego na jednym grzbiecie górskim. Jedynymi zbudowanymi w podobny sposób są trzy zamki położone w Wogezach, w górnej Alzacji, koło miejscowości Husseren-les-Châteaux.

Krzyż kamienny w Harthausen

Krzyż pokutny w Harthausen położony na wschód od miejscowości, przy drodze rowerowej biegnącej równolegle do rzeki Modenbach, na wschód od słupa energetycznego, około 8 m w polu. Wykonany z piaskowca z żwirowymi inkluzjami, o wymiarach 98 x 82 x 19 cm. Według tradycji leżą tutaj żołnierze polegli w czasie bitwy z 15 listopada 1703 roku w Speyerbach, pochowani przez okolicznych chłopów w kilku zbiorowych mogiłach. Wcześniej w rejonie Speyer, Dudenhofen, Hanhofen, Harthausen, Schwegenheim istniało więcej krzyży, które związane były z bitwą pod Spayerbach.

Zamek Schwabsburg

Leżący około 84 metry ponad poziomem terenu zamek Schwabsburg jest opasany na kształt litery U przez miejscowość Schwabsburg. Zamek założony prawdopodobnie około 1210 roku. Pierwsza udokumentowana wzmianka o zamku pochodzi z dokumentów króla Ryszarda z Kornwalii z 1257 roku jako baza władzy dynastii staufickiej nad Renem.

Krzyż kamienny w Hainfeld

Krzyż kamienny w Hainfeld położony jest na kościelnym podwórzu, na zachód od kościoła. Wykonany jest z piaskowca. Na przedniej części umieszczone jest serce. Boczne ramiona zakończone są w formie koniczyny. Podwórze kościelne było kiedyś przykościelnym cmentarzem, stad przypuszczenie, że krzyż jest pozostałością krzyża nagrobnego.

Pałac w Kirchheimbolanden

Pałac Kirchheimbolanden położony jest w miejscowości Kirchheimbolanden w Nadrenii-Palatynacie, w Niemczech. Jako zamek był po raz pierwszy wymieniany w dokumentach w 1390 roku.

Krzyż pokutny w Gossersweiler-Stein

Krzyż pokutny w Gossersweiler-Stein położony przy drodze biegnącej z Gossersweiler do Völkersweiler. Wykonany z piaskowca, o wymiarach 65 x 65 x 17 cm. Zwany jest również "Scharkreuz", ponieważ na przedniej ścianie umieszczono płaskorzeźbę lemiesza od pługa. Z drugiej strony wyryte jest prawdopodobnie prymitywne oznaczenie pługa. Kamienny krzyż stoi w pobliżu granicy miejscowości i dlatego w starszych publikacjach określany jest jako krzyż z Völkersweiler.

Zamek Spangenberg

Zamek Spangenberg został przypuszczalnie wybudowany w XI w. W roku 1100 został zamkiem lennym w wyniku nadania przez biskupów z opactwa Spiry. W czasie "Weißenburger Fehde" między palatyńskim elektorem Friedrichem I, a baronami z dynastii Pfalz-Zweibrücken, doszło do obopólnego zniszczenia w 1470 r. położonych naprzeciwko siebie zamków Spangenberg i Erfenstein.

Zamek Elmstein

Zamek został wybudowany w XII-XIII wieku, jako zamek hrabiowski do zabezpieczenia drogi w dolinie. Lennicy posiadali również urząd szynkarzy. Zamek znajdował się w posiadaniu Kurpfalzu.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: