Pałac Rybokarty

Zwiedzony: 11 lipca 2002

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 758 z 10.05.1974

Gryfice, PL
8°C
Clear sky
Pałac Rybokarty
lipiec 2002

Położenie:

Pałac Rybokarty – 

(niem. Ribbekardt), 

w parku, w zachodniej części wsi, 

w powiecie 

gryfickim, 

w województwie zachodniopomorskim, 

w Polsce.

Opis:

Pałac Rybokarty wraz z wystrojem stanowi typowy przykład stylowych przemian dworskiej rezydencji z 2. połowy XVIII w. Rozbudowany w ciągu XIX i XX wieku w stylu angielskiego neogotyku. Wystrój wnętrz pochodzi z około 1903 roku, kiedy to miała miejsce druga faza przebudowy pałacu. Wówczas przedłużono korpus pałacu w kierunku południowym o jedną oś. Po kilku latach od strony północnej wzdłuż osi podłużnej pałacu dodano całe skrzydło. Bryła pałacu wzbogacona jest dwiema wieżami, jedna z nich (czworoboczna z arkadowym podjazdem) dostawiona do elewacji północnej.

Pałac otoczony jest od strony północno-wschodniej i południowo-zachodniej parkiem krajobrazowym. W parku rosną cenne stare drzewa: jodła kaukaska (obwód 295 cm), modrzew europejski (obwód 350 cm), świerk syberyjski (w parku jest wielką rzadkością), a także pomnikowe dęby i buki oraz bluszcz, czy też bukszpan. Po 1945 roku rozkradziono wyposażenie pałacowe wnętrz, zniknęły ozdobne obicia, gzymsy, witraże, kafelki, kamienne płyty oraz inne elementy wykończenia. Przez pewien czas – do 1974 roku – w pałacu mieściła się szkoła podstawowa.

Pałac w Rybokartach 10 maja 1974 roku został wpisany do rejestru zabytków ówczesnego województwa szczecińskiego pod nr 758. Mimo to kolejne lata przyniosły dalsze rozkradanie wyposażenia, co doprowadziło obiekt do zupełnej ruiny. Dopiero w 1991 roku pałac trafił w prywatne ręce. Pod nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie obecny właściciel przeprowadził konserwację i remont kapitalny budowli. Pałac posiadał w największej rozbudowie łączną kubaturę 7 tys. m². Obecnie pałac przystosowywany jest na hotel, a w dalszych planach jest prowadzenie w nim odnowy biologicznej i kawiarni w starym stylu

na podstawie

Wikipedii

Opis powstał na podstawie:

Rybokarty
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w województwie zachodniopomorskim:

Pałac w Lubiechowie

Zbudowany w 1835 r. w stylu neoklasycystycznym. Jest usytuowany na osi północ-południe między dziedzińcem dojazdowym, a parkiem. Zbudowany na planie zbliżonym do kwadratu z ośmiobocznymi, trójkondygnacyjnymi wieżami na narożach. Pałac podpiwniczony, dzięki czemu uzyskał pełny cokół,, dwukondygnacyjny, z centralnym jednokondygnacyjnym belwederam w partii dachu. Do pomieszczeń parteru pałacu wchodzi się wysokimi, paradnymi schodami. Od strony parku znajduje się parterowy ryzalit, do którego przylega taras ze schodami do parku.

Dwór w Świerznie

Wśród lasów leży Świerzno, wieś spora i niezbyt ładna, ale szczycąca się jednym z najcenniejszych zabytków na Pomorzu. Od średniowiecza aż do XVIII w. okolice te należały do rodziny Flemmingów, zaliczanej do najpotężniejszych pomorskich rodów. Nieco na uboczu stoi ryglowy dwór Flemmingów, którego budowa rozpoczęła się w l połowie XVIII w.

Pałac Stuchowo

W niewielkiej miejscowości, która od XIV wieku aż po wiek XX należała do potężnego pomorskiego rodu von Plötzów, stoi przy głównej drodze okazały eklektyczny pałac, mieszczący obecnie szkołę podstawową. Pałac, zbudowany pod koniec XIX w., ma niekonwencjonalną bryłę i ozdobiony jest fantazyjną wieżyczką. Nad wejściem widnieją inicjały i herb dawnych właścicieli.

Zamek w Karlinie

Przyziemia zamku biskupów kamieńskich zbudowano w stylu gotyckim w końcu XII wieku. Zamek wzniesiono na planie czworoboku o wymiarach 11 x 35 metrów. Istniejące fragmenty dawnego zamku składają się z czterech pomieszczeń. Dwa z nich posiadają zachowane sklepienia gwieździsto-żebrowe. Ściany działowe posiadają zachowane otwory drzwiowe. W ścianie między dużymi salami zachowało się przejście z zdobnym obramowaniem i dwustronny kominek gotycki. W elewacji północno-wschodniej znajdują się ślady otworów okiennych i dwóch portali. W czasie wykopalisk stwierdzono istnienie murów okalających zamek.

Latarnia morska w Kołobrzegu

Latarnia jest administrowana przez Urząd Morski w Słupsku i jest udostępniona do zwiedzania. Znajduje się pomiędzy Latarnią Morską Niechorze (około 34 km na zachód), a Latarnią Morską Gąski (około 22 km na wschód).

Zamek w Golczewie

Nad jeziorem wznosi się na pagórku samotna wieża zamkowa (31 m) o średniowiecznym rodowodzie, będąca jedyną pozostałością po zamku biskupów kamieńskich z przełomu XIII i XIV w. Zbudowana została przez księcia Bolesława IV. Założony na planie czworoboku zamek posiadał wieżę, otoczony był murami obwodowymi i fosą.

Pałac w Skoczowie

Pałac w stylu klasycystycznym z 1836 roku wraz zespołem parkowym z XIX wieku o powierzchni 4 ha. Zbudowany na rzucie prostokąta, z dwiema loggiami przy elewacji ogrodowej. Tworzą (wraz z korpusem i dwiema wieżami) kształt litery C. Do dzisiaj zachowana została tylko wieża wschodnia. Pałac jest całkowicie podpiwniczony, dwukondygnacyjny. Ściany pałacu są murowane z cegły a stropy są drewniane.

Pałac w Otoku

Neogotycki pałac w Otoku zbudowano pod koniec XIX stulecia, przypomina – zgodnie z ówczesną modą - budowlę obronną. W środku zachowała się sala balowa. Po wojnie znajdowała się w nim szkoła rolnicza.Od 1987 roku znajduje się w rekach prywatnych. Nieużytkowany popadł w ruinę. Brak również jakiegokolwiek kontaktu z właścicielem. Obecnie jest ponownie wystawiony na sprzedaż (czerwiec 2009).

Zamek w Płotach

W centrum miasta wznosi się niewielka renesansowa warownia zbudowana na planie kwadratu zwana Starym Zamkiem w odróżnieniu od nowego pałacu wzniesionego w innej części miasta. Pierwotnie w miejscu tym stał gród, na podwalinach którego w XIII wieku Dobiesław zbudował zamek murowany. Początkowo była to wieża otoczona murem i fosą, później rozbudowana. W 1465 roku uległa zniszczeniu przez mieszkańców Kołobrzegu. Zamek przebudowywany był dwukrotnie - najpierw w połowie XVI wieku przez ówczesnych właścicieli Ostenów, później w XVIII wieku przekształcony na rezydencję.

Kościół w Trzebiatowie

Pierwszy kościół farny w Trzebiatowie powstał na początku XIII wieku i został ufundowany przez norbertanów trzebiatowskich z klasztoru w Białobokach. Od 1328 roku przy kościele istniała Szkoła Łacińska, której rektorem w XVI wieku był Jan Bugenhagen. Obecna świątynia została wzniesiona na przełomie XIV i XV wieku. Od XVI wieku była kościołem protestanckim. W latach 1865-1867 dokonano jej przebudowy i regotyzacji. Po II wojnie światowej stała się ponownie kościołem katolickim i sanktuarium maryjnym. W 1986 roku przeprowadzono prace remontowe. Całkowita długość kościoła wynosi 72 metrów, szerokość ok. 28 metrów.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: