Latarnia morska w Kołobrzegu

Zwiedzony: 11 sierpnia 2007

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 376 z 10.04.1964

Kołobrzeg, PL
8°C
Light Rain
Latarnia morska w Kołobrzegu
sierpień 2007

Położenie:

Latarnia morska w Kołobrzegu – 

(niem. Kolberg), 

nad morzem, przy ul Morskiej 1, 

w powiecie 

kołobrzeskim, 

w województwie zachodniopomorskim, 

w Polsce.

Opis:

Po raz pierwszy światło zapalane dla celów nawigacyjnych pojawiło się w Kołobrzegu w 1666 roku. Wykorzystywano do tego celu wieżyczkę budynku zarządu portu. Światło to było zapalane tylko okazjonalnie w czasie zawijania statków do portu. W późniejszym czasie światło zapalano na falochronie.
W II połowie XIX wieku do wskazywania statkom drogi wykorzystywano, zasilaną olejem, lampę z soczewką Fresnela umieszczoną na wysokości około 8 m n.p.m. o zasięgu około 6 NM.
W 1899 roku wybudowano w technice ryglowej nowy budynek przeznaczony na stację pilotów, z wysoką na 25 m wieżą, wykorzystywaną jako latarnia morska. Zasięg tej latarni wynosił 8 Mm, a źródło światła znajdowało się na wysokości 14 m n.p.m.
W 1909 roku lekki budynek ryglowy zastąpiono solidniejszą budowlą z cegły. Zasięg latarni wzrósł do 12 Mm, a zasilane gazem światło żarowe znalazło się na wysokości 25 m n.p.m.

W 1945 roku latarnię wysadzili niemieccy saperzy, ponieważ stanowiła doskonały punkt orientacyjny dla polskich artylerzystów podczas walk o Kołobrzeg w marcu 1945 roku.
Wkrótce po zakończeniu działań wojennych przystąpiono do budowy nowej latarni. Wybudowano ją w nieco innym miejscu, wykorzystując fundamenty potężnych zabudowań fortecznych (poprzednia latarnia stała przed fortem, obecna stoi na jego głównej platformie).
W latach 1979–1981 dokonano kapitalnego remontu latarni, wymieniając między innymi laternę oraz schody.

W 2005 r. stylizowany wizerunek latarni morskiej w Kołobrzegu znalazł się na rewersie monety okolicznościowej NBP o nominale 2 zł[1]. W 2008 r. Urząd Miasta Kołobrzeg wydał monetę 7 Kołobrzeżanek, na której znalazł się stylizowany wizerunek latarni morskiej z dwoma konikami morskimi.

Dane techniczne

  • Rok budowy: 1846
  • Wysokość wieży: 26,00 m
  •  Wysokość światła: 36,50 m n.p.m.
  • Zasięg światła: 16 Mm (29,632 km)
  • Charakterystyka światła: Błyskowe
    • Światło: 1,0 s
    • Przerwa: 2,0 s
    • Okres: 3,0 s

Latarnia jest administrowana przez Urząd Morski w Słupsku i jest udostępniona do zwiedzania. Znajduje się pomiędzy Latarnią Morską Niechorze (około 34 km na zachód), a Latarnią Morską Gąski (około 22 km na wschód).

na podstawie

Wikipedii

Opis powstał na podstawie:

Latarnia Morska Kołobrzeg
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w województwie zachodniopomorskim:

Pałac w Dreżewie

Historia tej wioski, położonej 3 km na wschód od Gostynia, sięga średniowiecza. W ciągu swych długich dziejów Dreżewo należało do wielu właścicieli. Ostatnim był ród von Boninów. XIX-wieczny pałac stoi na niewielkim wzniesieniu i udaje budowlę obronną.

Pałac Rybokarty

Pałac Rybokarty wraz z wystrojem stanowi typowy przykład stylowych przemian dworskiej rezydencji z 2. połowy XVIII w. Rozbudowany w ciągu XIX i XX wieku w stylu angielskiego neogotyku. Wystrój wnętrz pochodzi z około 1903 roku, kiedy to miała miejsce druga faza przebudowy pałacu. Wówczas przedłużono korpus pałacu w kierunku południowym o jedną oś.

Zamek w Golczewie

Nad jeziorem wznosi się na pagórku samotna wieża zamkowa (31 m) o średniowiecznym rodowodzie, będąca jedyną pozostałością po zamku biskupów kamieńskich z przełomu XIII i XIV w. Zbudowana została przez księcia Bolesława IV. Założony na planie czworoboku zamek posiadał wieżę, otoczony był murami obwodowymi i fosą.

Pałac w Skoczowie

Pałac w stylu klasycystycznym z 1836 roku wraz zespołem parkowym z XIX wieku o powierzchni 4 ha. Zbudowany na rzucie prostokąta, z dwiema loggiami przy elewacji ogrodowej. Tworzą (wraz z korpusem i dwiema wieżami) kształt litery C. Do dzisiaj zachowana została tylko wieża wschodnia. Pałac jest całkowicie podpiwniczony, dwukondygnacyjny. Ściany pałacu są murowane z cegły a stropy są drewniane.

Zamek w Karlinie

Przyziemia zamku biskupów kamieńskich zbudowano w stylu gotyckim w końcu XII wieku. Zamek wzniesiono na planie czworoboku o wymiarach 11 x 35 metrów. Istniejące fragmenty dawnego zamku składają się z czterech pomieszczeń. Dwa z nich posiadają zachowane sklepienia gwieździsto-żebrowe. Ściany działowe posiadają zachowane otwory drzwiowe. W ścianie między dużymi salami zachowało się przejście z zdobnym obramowaniem i dwustronny kominek gotycki. W elewacji północno-wschodniej znajdują się ślady otworów okiennych i dwóch portali. W czasie wykopalisk stwierdzono istnienie murów okalających zamek.

Pałac Dargosław

We wsi znajduje się neoklasycystyczny pałac z 1890 roku. Jest to budynek dwukondygnacyjny, zbudowany na rzucie prostokąta. Z frontu znajduje się trzyosiowy ganek, który wspiera balkon. Pałac posiada skrzydła boczne, a w elewacji tylnej ryzalit. Do wschodniej ściany został dostawiony ganek jako boczne wejście. W budynku zachowała się oryginalna stolarka drzwiowa i okienna.

Pałac w Trzebiatowie

Pałac w Trzebiatowie nazwano po prostu pałacem Nad Regą. I rzeczywiście, w dole malowniczo wije się niewielka rzeczka. Pałac zbudowany na planie litery L, powstał pod koniec XVII wieku. Przez kilka lat pod koniec XVIII wieku mieszkała w nim księżna Maria Wirtemberska z domu Czartoryska.

Pałac w Starogardzie

Pałac w Starogardzie, rodu von Borck pozostaje w ruinie od końca działań wojennych. Umiejscowiony jest w centralnej części wsi, po północnej stronie drogi.

Zamek w Świdwinie

Pierwszy zamek w Świdwinie powstał z fundacji margrabiów brandenburskich z dynastii askańskiej pod koniec XIII wieku. Zbudowane na ich zlecenie założenie obronne składało się z obwodu warownego w formie nieregularnego trapezu oraz długiego domu mieszkalnego stojącego przy kurtynie północnej. Właściwe castrum zaczęli wznosić dopiero kolejni właściciele miasta Wedlowie na początku XIV wieku. Sprzedali oni w 1384 roku zamek zakonowi krzyżackiemu na siedzibę wójtostwa.

Kościół w Trzebiatowie

Pierwszy kościół farny w Trzebiatowie powstał na początku XIII wieku i został ufundowany przez norbertanów trzebiatowskich z klasztoru w Białobokach. Od 1328 roku przy kościele istniała Szkoła Łacińska, której rektorem w XVI wieku był Jan Bugenhagen. Obecna świątynia została wzniesiona na przełomie XIV i XV wieku. Od XVI wieku była kościołem protestanckim. W latach 1865-1867 dokonano jej przebudowy i regotyzacji. Po II wojnie światowej stała się ponownie kościołem katolickim i sanktuarium maryjnym. W 1986 roku przeprowadzono prace remontowe. Całkowita długość kościoła wynosi 72 metrów, szerokość ok. 28 metrów.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: