Kościół w Starym Żaganiu

pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski

Zwiedzone: 15 kwietnia 2018

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 108 z 16.07.1958

Kościół w Starym Żaganiu
kwiecień 2018

Położenie:

Kościół w Starym Żaganiu – 
(niem. Altkirch), 

w centrum wsi

, w powiecie 
żagańskim, 
w województwie lubuskim, 
w Polsce.

Opis:

Historia Starego Żagania sięga XII wieku i wiąże się z istniejącą tu przedlokacyjną osadą typu targowego, funkcjonującą w pobliżu grodu kasztelańskiego strzegącego przeprawy przez Bóbr. Gród ten był wzmiankowany w 1202 roku. Przypuszczalnie niedogodne położenie stało się powodem (w 1. poł. XIII wieku, przeniesienia grodu w okolice obecnego śródmieścia Żagania. Po raz pierwszy Stary Żagań pojawia się w dokumencie z 1284 roku pod nazwą Antignum Saganum. Następnie wieś występowała jako Alt Sagan, a od 1404 roku do 1945 roku nosiła nazwę Altkitch.

Kościół został wzniesiony w XII w. i otrzymał wezwanie św. Wincentego. Najstarsza wzmianka potwierdzająca istnienie świątyni dotyczy przekazania w 1284 r. wsi Stary Żagań razem z patronatem nad kościołem klasztorowi augustianów. Do żagańskiego opactwa należał do czasu sekularyzacji klasztoru w 1810 r. W l. 1596-1663 był nieużytkowany, w międzyczasie, w 1626 r., został obrabowany. Odnowę świątyni przeprowadzono w 1670 r. dzięki staraniom opata żagańskiego konwentu augustianów Kaspara Fabritiusa. Podczas tego remontu przebudowano okna, wcześniej, w XV w. prezbiterium przekryto sklepieniem a przykościelny cmentarz otoczono kamiennym murem. W XVIII w. dobudowano zakrystię i kruchtę, oraz wzniesiono barokowe bramki w ogrodzeniu.

Kościół znajduje się w środku wsi, po zach. stronie drogi Nowogród Bobrzański – Żagań, na placu otoczonym kamiennym murem. Romańska świątynia, orientowana, została wzniesiona na planie dwóch zestawionych ze sobą brył: jednonawowego korpusu i nieco węższej absydy prezbiterialnej po stronie wsch. Nawa nakryta jest wysokim dachem dwuspadowym, prezbiterium dachem w formie połowy stożka. W kalenicy korpusu głównego umieszczono ośmioboczną sygnaturkę z latarnią, zwieńczoną iglicą z krzyżem na kuli. Od pn. do nawy dobudowano zakrystię, od pd. kruchtę. Obie przybudówki wzniesiono na planach zbliżonych do kwadratu i nakryto dachami dwuspadowymi. Kościół jest zbudowany z kamieni polnych wiązanych zaprawą wapienną, wsch. szczyt nawy wymurowano z cegieł. Dachy kryte są dachówką karpiówką układaną w koronkę. Cała sygnaturkę – jej ściany, latarnię i hełm – pokryto blachą. Zach. elewacje nawy i zakrystii oraz elewacje kruchty są otynkowane. Pozostałe oczyszczono z wtórnych tynków i mają lico kamienne. Rozglifione okna, zamknięte łukiem odcinkowym, ujęte są tynkowanymi opaskami. Elewacje wieńczą profilowane gzymsy. Wewnątrz nawa przekryta jest drewnianym stropem podzielonym na kwatery, dekorowanym polichromią z XVII w., absyda sklepieniem krzyżowo – żebrowym, w kruchcie strop drewniany. Zachował się barokowy ołtarz oraz obraz „Chrzest w Jordanie” pochodzące z XVII w. Po stronie pd. kamiennego muru otaczającego teren przykościelny znajduje się barokowa brama zwieńczona figurą św. Jana Nepomucena, pochodzącą prawdopodobnie z 1715 r. W ogrodzenie wmurowano cztery kamienne krzyże z XIV – XVI w.

Obiekt jest dostępny przez cały rok, możliwość zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu.

na podstawie

zabytek.pl

Opis powstał na podstawie:

kościół rzym.-kat. fil. pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski
Zobacz

Galeria:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Komentarze:

Dodaj komentarz

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: