Kościół w Borowie Wielkim

pw. św. Wawrzyńca

Zwiedzony: 18 lutego 2007

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 292 z 12.04.1961

,
0°C
luty 2007

Położenie:

Kościół w Borowie Wielkim – 

(niem. Grossenborau), 

w centrum wsi, 

w powiecie 

nowosolskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Pierwsze wzmianki o parafii pojawiły się w 1376 r., jednak datę budowy kościoła przenieść należy na przełom XIII i XIV w. Wczesnogotycki kościół wybudowano na niewielkim wzniesieniu w środkowej części wsi. Powstała wtedy jednonawowa, murowana z kamienia i cegły świątynia z wyodrębnionym prostokątnym prezbiterium. W XV w. kościół przekształcono, dobudowując od północy do prezbiterium zakrystię i do nawy od zachodu wysoką, wzmocnioną masywnymi skarpami wieżę. Teren przykościelnego cmentarza otoczono kamiennym murem. Kościół nie posiadał sklepień – nawę przykrywał strop, prezbiterium pozorne sklepienie. W 1528 r. za sprawą rodziny Rechenbergów kościół przeszedł w ręce protestantów. W tym czasie kościół został bogato wyposażony – Rechenbergowie ufundowali dwa dzwony (z 1562 i 1566 r.) oraz chrzcielnicę (1593 r.). Przedstawiciele tego rodu zostali pochowani w świątyni, co upamiętniono monumentalnymi renesansowymi nagrobkami na ścianach prezbiterium. Ponowne przejęcie kościoła przez katolików nastąpiło w 1653 r. Z tego okresu pochodzi część wyposażenia – dwa ołtarze boczne i nowa, barokowa oprawa późnogotyckiego ołtarza głównego. W XVIII w. do nawy dobudowano kruchtę, a sklepienie prezbiterium pokryto barokową polichromią. Na początku XIX w. przy prezbiterium wzniesiono neogotyckie mauzoleum kolejnych właścicieli wsi – rodzin von Arnold i Unruh (1821 r.). W 1882 r. przebudowano wieżę, która otrzymała neogotycki hełm, a później mechanizm zegarowy.

Po 1945 r. kościół obsługiwany był przez oo. kapucynów (do 1958 r.). W latach 1983-1984 przeprowadzono renowację kościoła – nowe elewacje i tynki wnętrza. Remonty prowadzono także w końcu XX stulecia (m.in. wymiana pokrycia dachowego).

17 marca 2009 roku podczas prac remontowych odkryto dwa krzyże pojednania wmurowane w ścianę prezbiterium od strony południowej i północnej.

Galeria:

Panoramy sferyczne 3D:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Zamek w Letnicy

W Letnicy istniał prawdopodobnie już w XIII wieku zameczek drewniano-ziemny. W początkach XIV wieku należał do komesa Mlodote. Niedługo potem w jego miejscu wzniesiono kamienną wieżę mieszkalną. Miała ona wymiary 7x11 metrów i została otoczona fosą. Wieża została zniszczona w czasie wojny trzydziestoletniej, a po pożarze z 1642 roku nie została już odbudowana. Resztki murów znajdują się na południe od kościoła parafialnego.

Zamek w Szprotawie

Zamek książęcy w Szprotawie został wzniesiony prawdopodobnie w II połowie XIII wieku. Początkowo jako konstrukcja o ubogiej architekturze. Na przełomie wieku XIII i XIV warownia nabrała gotyckiego wyglądu, a jej materiałem budulcowym stał się kamień i cegła.

Kościół w Niwiskach

Kościół w Niwiskach, pierwotnie posiadający wezwanie św. Katarzyny, zbudowany został w drugiej połowie XIII wieku. Od drugiej połowy XVI wieku do połowy XVII stulecia użytkowany był przez protestantów.

Dwór w Dybowie

Dwór w Dybowie wzniesiony z cegły, tynkowany, rozplanowany na rzucie prostokąta, zwrócony jest fasadą w kierunku południowym do wewnętrznego reprezentacyjnego dziedzińca, elewacją północną otwarty do ogrodu

Mury obronne w Lubsku

Mimo położenia miasta nad rzeką Lubszą, już w XIII w. istniał system obronny składający się z wałów ziemnych, palisady, fosy i drewnianych bram, o czym wspomina przywilej z 1283 r. W obręb tych umocnień włączony był także zamek. W XIV w. poszerzając obszar fortyfikacji, zmieniono drewnianą palisadę na mur z kamienia polnego wzmacniając go 16-ma basztami i dwoma furtami. U wylotu dróg wzniesiono bramy: Gubińską na styku dzisiejszej ul. Krakowskie Przedmieście z ul. E. Plater i bramę Żarską przy ul Kopernika. Pod koniec XV w. wzmocniono fortyfikacje wznosząc między innymi basztę bramy Żarskiej.

Pałac w Dzietrzychowicach

Historia pałacu w Dzietrzychowicach sięga średniowiecza. Miejscowość należała wówczas do rodu Promnitzów. Wybudowali oni murowaną wieżę mieszkalną po której do czasów obecnych zostały ślady w murach i sklepieniach w części środkowej obecnego pałacu. W XVI w. wieża została rozbudowana i przekształcona w rezydencje. Do czasów współczesnych budynek był wielokrotnie przebudowywany. Obecnie jest to budynek piętrowy, z prostymi elewacjami urozmaiconymi trzema pseudoryzalitami. Nad wejściem umieszczono taras wsparty na czterech filarach. Budynek przekryty jest niskim dwuspadowym dachem.

Krzyż kamienny w Dzietrzychowicach

Kamienny krzyż, stojący po prawej stronie wejścia na teren kościoła pw. św. Jana Chrzciciela. Jego wymiary to 105 x 60 x 20 cm. Wykonany ze zlepieńca. Jeszcze w 1937 roku wśród miejscowej ludności krążyła legenda o sołtysie Wittigu, który był bardzo grubiański i rządził twardą ręką. Dlatego po jego śmierci wieśniacy nie postawili mu pomnika na cmentarzu tylko przed wejściem na cmentarz. Przypuszczenie, że jest to tzw. krzyż pokutny również nie opiera się na żadnych dowodach lecz jest wynikiem nieuprawnionego założenia, że wszystkie kamienne monolitowe krzyże, nieznanego wieku i pochodzenia, są krzyżami pokutnymi.

Pałac w Drwalewicach

Renesansowy dwór obronny wzniósł prawdopodobnie w XVI w. Hans Wolff von Unruh. Od XVI w. wielokrotnie zmieniał się wygląd dworu, a folwark zmieniał właściciela. Z początkiem XIX w. dwór został przebudowany przez ówczesnego właściciela porucznika von Stempel. W 1872 r. właścicielami zostaje rodzina von Eichmann, która gruntownie przebudowała miejscowy dwór (wg innych źródeł dokonał to poprzedni właściciel). Powstała wtedy obecna neogotycka rezydencja w angielskim stylu. Za pałacem założono romantyczny ogród i wykopano staw.

Krzyże pokutne w Bytomiu Odrzańskim

Krzyże pokutne w Bytomiu Odrzańskim, wmurowanych w naroża wieży. Cztery z nich mają ryty narzędzi zbrodni: włócznia, dwa kordy (krótkie miecze) i łopata.

Wieża kościoła ewangelickiego w Broniszowie

W 1863 r. z inicjatywy właściciela wsi Augusta von Tschammer und Quaritz miejscowi protestanci wznieśli na terenie cmentarza swoją świątynię pw. Zmartwychwstania. Świątynia stanęła na miejscu niewielkiej drewnianej kaplicy pogrzebowej, w której już od 1859 r. odbywały się nabożeństwa protestanckie. Murowany kościół wzniesiono w stylu neoromańskim, na planie prostokąta z niewielką absydą od wschodu. W 1872 r. od zachodu dostawiono wysoką trójkondygnacyjną wieżę zwieńczoną iglicami (główna i 4 narożne), na której zawieszono 2 dzwony. W 1917 r. dzwony zostały zdjęte na potrzeby wojenne, ale w 1927 r. właściciele wsi ufundowali nowy dzwon.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: