Dawny kościół ewangelicki w Nowym Miasteczku

pw. Opatrzności Bożej

Zwiedzony: 11 stycznia 2008

Obiekt zabytkowy

nr rej.: 2213 z 5.05.1976

Nowe Miasteczko, PL
2°C
Scattered clouds
Dawny kościół ewangelicki w Nowym Miasteczku
styczeń 2008

Położenie:

Dawny kościół ewangelicki w Nowym Miasteczku – 

(niem. Neustädtel), 

na południowy–wschód od rynku, 

w powiecie 

nowosolskim, 

w województwie lubuskim, 

w Polsce.

Opis:

Klasycystyczny kościół powstał w latach 1784-85 na miejscu starszego, szachulcowego z 1744 r. Tuż po II wojnie światowej budynek kościoła był systematycznie dewastowany. Część wyposażenia, w tym ołtarz wywieziono do Krosna Odrzańskiego, reszta została zniszczona. Do dziś nie jest do końca wyjaśniona sprawa kradzieży dwóch dzwonów z kościelnej wieży.

Pod koniec lat 50. budynek zaczął być wykorzystywany jako magazyn fabryki mebli. Dzięki różnym zabiegom Zielonogórskie Fabryki Mebli sfinansowały remont dachu kościoła. W roku 1978 ks. Majocha, po usilnych staraniach odzyskał kościół dla miejscowych wiernych. Wielkim nakładem sił i środków, od 1985 r. przez 5 lat dokonywano jego odnowy. Całość budynku otynkowano, wieża została pokryta miedzianą blachą, założona nowy krzyż na jej szczycie. Od podstaw odbudowano wnętrze – wykonano ołtarz, ławki, założono oświetlenie, nową posadzkę, zakupiono wyposażenie, dobudowano zakrystię.

 

16 października 1990 r. nastąpiło poświęcenie przez ks. bp ordynariusza Józefa Michalika kościoła pw. Opatrzności Bożej, który jest największym obiektem kultu religijnego w gminie.

Architektura

Założony na rzucie prostokąta, murowany z cegły, salowy. Wieża dobudowana od południa w 1888 roku, kwadratowa z dwoma przedsionkami po bokach, trzykondygnacyjna. Ostatnia kondygnacja ośmioboczna w formie latarni. Dach wieży zwieńczony mocno profilowanym, wysokim hełmem. Dach kościoła czterospadowy, mansardowy. Elewacje poprzecinane pilastrami i gzymsami.

na podstawie

parafia.nowemiasteczko.pl

Opis powstał na podstawie:

historia
Zobacz

Galeria:

Panoramy sferyczne 3D:

Inne zabytki w województwie lubuskim:

Mury obronne w Kożuchowie

Pomimo rozbiórek mury obronne w Kożuchowie należą do najlepiej zachowanych w Polsce. Mury i fosa zachowały się niemal na całej średniowiecznej długości. Mury dochodzą miejscami do wysokości 7 metrów, a przy plebanii zachowały się w pierwotnej wysokości wraz z przedpiersiami.

Dwór w Kamionce

Dwór w Kamionce, który uważa się za najstarszą część zespołu, zbudowaną w drugiej połowie lub pod koniec XVII wieku prawdopodobnie przez Hansa Christopha von Berge z Niwisk. Został wzniesiony na miejscu starszej, być może średniowiecznej siedziby szlacheckiej, której relikty widnieją jeszcze w części podziemnej. Gruntownej przebudowy obiektu dokonano około połowy XIX wieku. Późnoklasycystyczny dwór, który zachował się do dziś zbudowano z kamienia i cegły na planie prostokąta i nakryto niskim, czterospadowym dachem.

Pałac w Sobolicach

Założenie pałacowo - parkowo - folwarczne zajmuje wschodnią część wsi. W jego centrum znajduje się ruina, spalonego po 1945 roku, pałacu. Pałac z czterech stron otoczony był rozległym parkiem krajobrazowym. Przez środek założenia, z zachodu na wschód, wiodła droga prowadząca na folwark, która dzieliła park na dwie części. Zabudowania folwarczne, zlokalizowane po południowej i zachodniej stronie założenia, były oddzielone od pałacu rzędem drzew.

Krzyż kamienny w Dzietrzychowicach

Kamienny krzyż, stojący po prawej stronie wejścia na teren kościoła pw. św. Jana Chrzciciela. Jego wymiary to 105 x 60 x 20 cm. Wykonany ze zlepieńca. Jeszcze w 1937 roku wśród miejscowej ludności krążyła legenda o sołtysie Wittigu, który był bardzo grubiański i rządził twardą ręką. Dlatego po jego śmierci wieśniacy nie postawili mu pomnika na cmentarzu tylko przed wejściem na cmentarz. Przypuszczenie, że jest to tzw. krzyż pokutny również nie opiera się na żadnych dowodach lecz jest wynikiem nieuprawnionego założenia, że wszystkie kamienne monolitowe krzyże, nieznanego wieku i pochodzenia, są krzyżami pokutnymi.

Pałac w Zatoniu

Pałac w Zatoniu - wybudowany w 1689 r. przez ówczesnego właściciela dóbr zatońskich Balthazara von Unruh w formie barokowego dworu. W roku 1842 przebudowany w formie klasycystycznej. Wg najnowszych ustaleń autorem projektu przebudowy dworu był W. Gurlt, książęcy urzędnik ds. budowlanych z Otynia. W tym samym roku zaczęto także przekształcać park wokół pałacu wg projektu Piotra Lenné.

Kościół w Rudnie

Powstanie wsi datowane jest na połowę XIII w. W 1261 r. właściciel Rudna otrzymał od księcia Konrada zezwolenie na translokację prawną wsi. Nie wiemy, czy w tym czasie znajdował się we wsi kościół, powstanie dzisiejszego datuje się na schyłek XIII w. Wczesnogotycka świątynia, wzniesiona z kamienia polnego i rudy darniowej, składała się z nawy i zamkniętego trójbocznie prezbiterium. Od północy do prezbiterium dobudowano zakrystię. Prawdopodobnie w XV w. nawę nakryto stropem, prezbiterium otrzymało pozorne sklepienie, a teren cmentarza przykościelnego otoczono kamiennym murem.

Dwór w Ciepielowie

W 1592 r. właścicielem Ciepielowa był Wolf von Braun. Prawdopodobnie rodzina Braunów wybudowała na terenie folwarku pierwszą siedzibę. Na przełomie XVI i XVII wieku na niewielkim wzniesieniu powstał, murowany z kamienia i cegły dwór, który w późniejszych czasach uległ znacznym przekształceniom. Na początku XIX wieku miała miejsce gruntowna przebudowa siedziby właściciela, w jej pobliżu założono ogród. Modernizacje te przeprowadziła rodzina baronów von Dyherrn-Czetrittz, która przez kilka dziesięcioleci zarządzała posiadłością. W 1966 r. przeprowadzono kapitalny remont dworu. Ostatnia przebudowa zatarła ostatecznie elementy wcześniejszego założenia i tylko fragmenty piwnic wskazują na renesansową genezę budowli.

Pałac w Witkowie

Pałac w Witkowie pochodzi z XIX w.

Ruina kościoła w Złotniku

Ruina gotyckiego kościoła wzniesionego w XIV stuleciu, przebudowanego w 1519, 1561 i 1597 roku oraz powiększonego w XVIII-XIX wieku. Świątynia jednonawowa, murowana z kamienia polnego, z prostokątną wieżą, ze sklepieniem sieciowym w nawie i dwutraktowym krzyżowo-żebrowym ze wspornikami maszkaronowymi w prezbiterium. Zachowała się częściowo gotycka polichromia, drzwi z okuciami, dwa profilowane ostrołukowe portale ceramiczne. Kościół pozostaje w ruinie od 1945 roku.

Bazylika mniejsza w Rokitnie

Pierwszy drewniany kościółek powstał w 1333 r., założony przez biskupa poznańskiego Jana Doliwę. W roku 1661 stał się własnością cystersów z Bledzewa. Słynący z cudów obraz Matki Boskiej przeniesiono z opactwa bledzewskiego w 1669 r. Pierwszą budowę nowego kościoła rozpoczęto z początkiem XVIII w., nie została jednak dokończona. W 1746 r. budowlę rozebrano i zaczęto wznosić obecną świątynię. Ukończono ją w 1756 r. Powstała budowla na planie prostokąta, trójnawowa, z prezbiterium od północy.

Komentarze:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

ZACZEKAJ !

Jest jeszcze tyle do zobaczenia: